Tag

ZoLukkie

Browsing

Een leerzame les: doorzetten!

Je kijkt om je heen, dan besluit je jouw heerlijk schattige wiebelbeentjes te gebruiken om naar de eetkamerstoel te lopen. Je drapeert jouw hele bovenlijf over de zitting van de stoel. Jouw handjes zoeken een plek om houvast te creëren terwijl jouw beentjes nog wat onhandig boven de grond bungelen. Wanneer jouw handen grip hebben gevonden begint het echte harde werken, want hoe krijg je jouw heerlijke wiebelbeentjes nou op die stoel?

Ben jij overtuigd dat je slim bent?

“Heb je nu alweer in je broek geplast? Dit is al de 3e keer vandaag!”, klinkt het uit de speeltuin terwijl ik voorbij fiets. Verschrikt kijkt het kindje naar zijn mama, naar de grond en een paar seconden later weer naar zijn mama. Alsof hij wil begrijpen wat er is gebeurd en observeert wat hij zal gaan doen in deze situatie. Zuchtend pakt zijn moeder hem vast met de woorden: “Eigen schuld dat we nu naar huis gaan, had je maar niet in je broek moeten plassen!”

Wij fietsten langzaam verder. Diverse gedachten gingen door mijn hoofd, maar één vraag blijft steeds terugkomen. Plotseling vraagt mijn dochter: “Waarom was die moeder boos mama?”

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

Een te kort tongriempje?

Eindelijk zie ik je ieniemienie snoetje, je oogjes gaan open en richten zich op het geluid van mijn liefkozende woordjes. Na onze lange reis van 42 weken kunnen we elkaar eindelijk horen, voelen, bekijken, besnuffelen en gaan beleven.

Prachtig zoals de natuur werkt. Zoals je naakt en glibberig op mijn buik ligt, bijna hulpeloos. Daarentegen heb je een doel. Heel langzaam wurm (van kruipen is absoluut geen sprake) jij je richting jouw foodfactory.

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Borstvoeding – Lipbandje en tongriempje klieven ja of nee?

Oorverdovend gekrijs, terwijl ik mijn pasgeboren zoontje vasthoud. Alleen zijn handjes. Zijn hoofdje zit geklemd tussen de handen van een assistente. Een andere assistente houdt zijn lipje omhoog, om zijn lipbandje vrij te houden. De parodontoloog  heeft een ieniemienie laserapparaatje voor een ieniemienie jongetje.

“Het voelt alsof hij zich verbrand en duurt gemiddeld maar 30 sec”. Máár dertig seconden, weet je hoelang deze dertig seconden duren als je navelstreng nog maar net doorgeknipt is en je bewust jouw kindje pijn laat lijden?! Wanneer weet je of je de juiste beslissing maakt…

Dankjewel voor je bezoek!

Laat je mailadres a.u.b. achter en ik stuur je de laatste updates.
Liefs Jelske