Tag

vertrouwen

Browsing

Een leerzame les: doorzetten!

Je kijkt om je heen, dan besluit je jouw heerlijk schattige wiebelbeentjes te gebruiken om naar de eetkamerstoel te lopen. Je drapeert jouw hele bovenlijf over de zitting van de stoel. Jouw handjes zoeken een plek om houvast te creëren terwijl jouw beentjes nog wat onhandig boven de grond bungelen. Wanneer jouw handen grip hebben gevonden begint het echte harde werken, want hoe krijg je jouw heerlijke wiebelbeentjes nou op die stoel?

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Opvoeden = vóórleven

Jeuk en nog meer jeuk krijg ik van het woord ‘opvoeding’. Mijn voorkeur gaat uit naar vóórleven!
Wat betekent opvoeding? Kennis, vaardigheden, normen en waarden aan andere overbrengen? Je hoort regelmatig van die verschrikkelijke, in mijn ogen, nietszeggende uitspraken: “Dat hoort bij je opvoeding”, “Dat meisje is niet opgevoed!”, “Zo hoort het niet!”  Waarom willen wij als ouder alles zo graag bepalen voor onze kinderen?

Volg jij je hoofd? Of het ritme van je hart?

Volg jij je hoofd of je hart? Je hart is het centrum van je lijf. Het klopt in een ritme en wanneer dit ritme afwijkt geeft dit problemen. We zorgen er dan meteen met alle macht voor, dat het hart weer in het juiste ritme komt. Waarom doen we dit niet met onze dromen?

Als er obstakels op ons pad ontstaan, neemt ons hoofd ons mee langs alle ‘beste’ mogelijkheden, vaak via andermans adviezen. Terwijl het wijze stemmetje in ons hart schreeuwt om het te volgen… Waarom is het zo moeilijk om je hart te volgen?

Wanneer voel jij je gevangen als een caged bird?

Caged Bird. In mijn blog ZoLukkie beschrijf ik een gevoel van gevangenschap in eigen lichaam.  Een lichaam dat allerlei talenten bezat. Nooit heb ik een seconde gedacht dat mijn lichaam mij in de steek zou laten, zo plotseling. Natuurlijk wist ik, mede door mijn flexibele gewrichten, dat mijn danscarrière rond mijn 45e zou wijzigen,  aangezien ik dan geen 30 tot 35 uren per week meer zou kunnen draaien als danser en docent. Ik stelde mij erop in dat ik rond die leeftijd mijn leven langzaam aan zou moeten passen. Helaas, mijn talentvolle lichaam faalde…

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”

Dankjewel voor je bezoek!

Laat je mailadres a.u.b. achter en ik stuur je de laatste updates.
Liefs Jelske