Tag

#Inspiratie

Browsing

Een leerzame les: doorzetten!

Je kijkt om je heen, dan besluit je jouw heerlijk schattige wiebelbeentjes te gebruiken om naar de eetkamerstoel te lopen. Je drapeert jouw hele bovenlijf over de zitting van de stoel. Jouw handjes zoeken een plek om houvast te creëren terwijl jouw beentjes nog wat onhandig boven de grond bungelen. Wanneer jouw handen grip hebben gevonden begint het echte harde werken, want hoe krijg je jouw heerlijke wiebelbeentjes nou op die stoel?

Ben jij overtuigd dat je slim bent?

“Heb je nu alweer in je broek geplast? Dit is al de 3e keer vandaag!”, klinkt het uit de speeltuin terwijl ik voorbij fiets. Verschrikt kijkt het kindje naar zijn mama, naar de grond en een paar seconden later weer naar zijn mama. Alsof hij wil begrijpen wat er is gebeurd en observeert wat hij zal gaan doen in deze situatie. Zuchtend pakt zijn moeder hem vast met de woorden: “Eigen schuld dat we nu naar huis gaan, had je maar niet in je broek moeten plassen!”

Wij fietsten langzaam verder. Diverse gedachten gingen door mijn hoofd, maar één vraag blijft steeds terugkomen. Plotseling vraagt mijn dochter: “Waarom was die moeder boos mama?”

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Ontdekken… Een deja vu uit mijn creatieve kindertijd.

We zijn net klaar met avondeten en onze dame is alweer druk bezig aan haar knutseltafel. Marc en ik kletsen over de gebeurtenissen van de dag. Het wordt steeds ietsje stiller aan mijn rechterkant (daar staat deze creatieve knutseltafel) en onze aandacht is getrokken. We kletsen door maar kijken aandachtig wat ons meisje aan het ontdekken is. Ze is inmiddels onder haar creatieve tafelblad gekropen en kijkt af en toe naar ons, alsof we haar niet mogen betrappen op iets. (Ooit komt er een tijd dat ze beseft dat ze onder de tafel en achter haar stoeltje nog steeds in ons zicht is…)

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Wanneer voel jij je gevangen als een caged bird?

Caged Bird. In mijn blog ZoLukkie beschrijf ik een gevoel van gevangenschap in eigen lichaam.  Een lichaam dat allerlei talenten bezat. Nooit heb ik een seconde gedacht dat mijn lichaam mij in de steek zou laten, zo plotseling. Natuurlijk wist ik, mede door mijn flexibele gewrichten, dat mijn danscarrière rond mijn 45e zou wijzigen,  aangezien ik dan geen 30 tot 35 uren per week meer zou kunnen draaien als danser en docent. Ik stelde mij erop in dat ik rond die leeftijd mijn leven langzaam aan zou moeten passen. Helaas, mijn talentvolle lichaam faalde…

Dankjewel voor je bezoek!

Laat je mailadres a.u.b. achter en ik stuur je de laatste updates.
Liefs Jelske