Tag

#Inspiratie

Browsing

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Ontdekken… Een deja vu uit mijn creatieve kindertijd.

We zijn net klaar met avondeten en onze dame is alweer druk bezig aan haar knutseltafel. Marc en ik kletsen over de gebeurtenissen van de dag. Het wordt steeds ietsje stiller aan mijn rechterkant (daar staat deze creatieve knutseltafel) en onze aandacht is getrokken. We kletsen door maar kijken aandachtig wat ons meisje aan het ontdekken is. Ze is inmiddels onder haar creatieve tafelblad gekropen en kijkt af en toe naar ons, alsof we haar niet mogen betrappen op iets. (Ooit komt er een tijd dat ze beseft dat ze onder de tafel en achter haar stoeltje nog steeds in ons zicht is…)

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Wanneer voel jij je gevangen als een caged bird?

Caged Bird. In mijn blog ZoLukkie beschrijf ik een gevoel van gevangenschap in eigen lichaam.  Een lichaam dat allerlei talenten bezat. Nooit heb ik een seconde gedacht dat mijn lichaam mij in de steek zou laten, zo plotseling. Natuurlijk wist ik, mede door mijn flexibele gewrichten, dat mijn danscarrière rond mijn 45e zou wijzigen,  aangezien ik dan geen 30 tot 35 uren per week meer zou kunnen draaien als danser en docent. Ik stelde mij erop in dat ik rond die leeftijd mijn leven langzaam aan zou moeten passen. Helaas, mijn talentvolle lichaam faalde…

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”