Tag

imperfectie

Browsing

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Borstvoeding – Lipbandje en tongriempje klieven ja of nee?

Oorverdovend gekrijs, terwijl ik mijn pasgeboren zoontje vasthoud. Alleen zijn handjes. Zijn hoofdje zit geklemd tussen de handen van een assistente. Een andere assistente houdt zijn lipje omhoog, om zijn lipbandje vrij te houden. De parodontoloog  heeft een ieniemienie laserapparaatje voor een ieniemienie jongetje.

“Het voelt alsof hij zich verbrand en duurt gemiddeld maar 30 sec”. Máár dertig seconden, weet je hoelang deze dertig seconden duren als je navelstreng nog maar net doorgeknipt is en je bewust jouw kindje pijn laat lijden?! Wanneer weet je of je de juiste beslissing maakt…

Mijn kind luistert niet! Hoe ‘niet’ een grote rol speelt

Herken je óók de moeilijk te onderdrukken gevoelens wanneer er ergens een bordje staat ‘niet aanraken’, en je het juist zo ongelofelijk graag WEL wil aanraken? Of een bordje dat je de dieren ‘niet’ mag voeren, je toch het allerliefste een stukje van je heerlijke boterham met ze wil delen?

Het woordje ‘niet’ geeft een gevoel van ‘wel’. Heeft dit dan misschien ook te maken waarom onze kinderen moeilijk of zelfs niet luisteren?

Opvoeden = vóórleven

Jeuk en nog meer jeuk krijg ik van het woord ‘opvoeding’. Mijn voorkeur gaat uit naar vóórleven!
Wat betekent opvoeding? Kennis, vaardigheden, normen en waarden aan andere overbrengen? Je hoort regelmatig van die verschrikkelijke, in mijn ogen, nietszeggende uitspraken: “Dat hoort bij je opvoeding”, “Dat meisje is niet opgevoed!”, “Zo hoort het niet!”  Waarom willen wij als ouder alles zo graag bepalen voor onze kinderen?

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”