Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”

Hoe ga je op zoek naar geluk?

Waar staat ‘eigenlijk’ voor? In feite, in werkelijkheid, daadwerkelijk, echt?! En ‘best wel’ komt op mij over als; nogal, behoorlijk, in bepaalde mate… Dan is daar in mijn ogen nog véél extra geluk te behalen.  In het leven gebeuren mooie, maar helaas ook heftige dingen. Deze heftige gebeurtenissen hebben mij doen beseffen dat ik al het extra geluk wat er uit het leven te behalen valt, er ook ECHT uit wil halen. Maareh… hoe doe je dat?

Ik ben enorm fan van het tijdschrift Happinez. In 2004 ontving ik van een geweldig lieve vriendin mijn eerste Happinez. Hier begon mijn bewuste reis naar geluk. Ik had wat hoop, geloof en houvast nodig na een heftig auto-ongeluk. Door onder meer dit tijdschrift begon ik het leven anders te zien, dat je hoop kan creëren vanuit eigen gedachten. Confronterend, maar leerzaam!

Al die jaren probeer ik het woord ‘geluk’ dus te ontcijferen (of noem je dit dan ontletteren?).  Bestaat geluk uit liefde, materie, succesvol zijn, slimme kinderen, creatieve kinderen, een hecht gezin, geld, uiterlijke perfectie en ga zo maar door. Is geluk misschien perfectie in alles wat er in jouw leven kan zijn maar er nog niet is? En wat houdt dit dan in? Voor iedereen zal dit anders zijn.

Imperfectie

Zelf geloof ik niet in perfectie. Imperfectie zorgt juist voor een speelveld, een andere blik, andere intensiteit, het maakt iets in mij los. Dat maakt iets interessant.  Maar heb ik hiermee HET geluk al gevonden?

“Imperfectie zorgt voor een speelveld”

Ik denk van niet. Want zijn dan de fijne momenten perfect en de heftige momenten imperfect? Dan sla ik graag nog wat imperfecte momenten over! Het leven bestaat uit beide kanten, dat is de reden waarom ik imperfectie ook omarm. Ik kan leren van deze gebeurtenissen waardoor ik gelukkig kan zijn, ook wanneer er steeds meer littekens bij komen. Zo kan ik de prachtige dingen van het leven in overhand blijven zien en blijf ik ZoLukkie.

Geluk buigt mee in mijn leven. In elke fase van het leven heb je andere behoeften. De vorm van geluk past zich hierbij aan. Toen ik 22 was besloot ik mijn droom te verwezenlijken. En volgde het ritme van mijn hart .Ik besloot om een jaar te stoppen met de kunstacademie en sprong in het diepe om te leven van dans. Iedereen in mijn omgeving verklaarden me voor gek en bewonderde me tegelijkertijd diep in hun hart. Het enige wat ik voor ogen had was gelukkig zijn met wat ik elke dag mocht doen, dansen! Je leeft maar één keer dus waarom zou ik deze sprong niet wagen? Ik had niets te verliezen!

Dé sprong

Enorm trots liep ik op 27 maart 2006, als 22 jarige de Kamer van Koophandel uit. Ik was in het bezit van een dansschool, althans… op papier. Mijn oorspronkelijke doel was om ingezet te worden door andere dansscholen, workshops en cursussen te geven. Dit liep iets anders… Toen ik ongeveer een maand mijn papieren dansschool had, werd ik gevraagd als choreografe voor een musicalproductie die in 5 verschillende theaters in Brabant te zien zou zijn. En daarbij mocht ik ook nog mijn eigen dansers meenemen!

“Ik voelde me krachtig, dankbaar en gelukkig!”

Naast deze producties verstuurde ik flyers en liep ik elke dag door de straten in Eindhoven om deze verse flyers in de brievenbussen te gooien. Tot bloedens toe! Wat een respect heb ik vanaf dat moment voor de postbode! Na al die pijnlijke brievenbusschaafwonden ging het balletje rollen. Workshops en cursussen door heel Brabant en twee vaste lessen in Rijen. De lessen breidden zich langzaam uit en zo ontstond 2 jaar later het idee om eigen theaterproducties te gaan produceren. Zo gezegd zo gedaan. Natuurlijk kwamen er hier en daar wat beren om de hoek kijken, maar deze overwon ik elke keer met veel trots. Ik voelde me krachtig, dankbaar en gelukkig!

Ben ik niet onsterfelijk?

Tijdens mijn danscarrière kwam ik standaard elke 2 weken bij mijn fysio en manueeltherapeut. Blessures, ontstekingen, blokkades etc. Elke fanatieke sporter zal dit herkennen. Uiteindelijk bleken mijn gewrichten buitengewoon soepel te zijn, die door de extreme dansbewegingen extra belasting moesten opvangen. Schouder-, rib-, knie-, onderrug-, heupklachten bleven elkaar opvolgen. Injecties in div ziekenhuizen door Nederland zorgden ervoor dat ik kon blijven dansen. Dat laatste was mijn enige doel! Want dat gaf mij energie en daardoor voelde ik geluk.

Tot het moment dat er een scheurtje in mijn kraakbeen van mijn heup werd ontdekt. Dit moest geopereerd worden, zeker als ik wilde blijven dansen. Er zat niets anders op, dus in maart 2015 ben ik onder het mes gegaan door een van de beste artsen in Europa gespecialiseerd in heupoperaties. Binnen 3 tot 6 maanden zou ik weer dansles kunnen geven vertelde hij.  Dat was te overbruggen… Helaas liep dit iets anders. Tijdens de operatie bleek het kraakbeen niet alleen gescheurd maar ook los te zitten. Het beschadigde weefsel hebben ze verwijderd, het goede weefsel gehecht en een stukje van de heup-kop afgeslepen zodat er (nog meer) ruimte ontstond met de gedachte dat het overgebleven kraakbeen minder snel beschadigd zou raken.

“Ik kon mezelf niet aankleden, niet alleen naar het toilet of uit bed of douchen…

Bloed, zweet en tranen

Daarna volgde een pittige revalidatie waarbij ik de eerste 6 weken niet mocht zitten of met mijn bovenlijf voorbij een hoek van 90 graden mocht bewegen. Ik kon mezelf niet aankleden, niet alleen naar het toilet of uit bed of douchen… Mijn hele vrijheid en zelfstandigheid was weg. (Ik was 31 jaar en voelde me 85!) Het ergste was daarnaast dat ik niet voor mijn dochtertje van 1 jaar kon zorgen. Dit deed veel verdriet, maar gaf mij tegelijkertijd een einddoel om door deze fase te komen. Deze beloofde 6 weken werden helaas 3 maanden.

Na 3 maanden mocht ik eindelijk voorbij die hoek van 90 graden maar liep op krukken tot 7 maanden. Eindelijk kreeg ik toen wat vrijheid terug. Vervolgens stonden een pittige revalidatie op het programma en kon ik eindelijk gaan trainen om al mijn buitengewoon soepele gewrichten op hun plaats te houden. Dit gaf weer hoop!

Depressie

Na een jaar stond ik nog steeds niet in de danslessen en kon geen enkele sport beoefenen. Mijn dagelijkse leven bestond uit revalideren, zitten, hangen, liggen en vooral alles aan andere vragen. Terwijl ik voorheen alles, maar dan ook alles zelf deed. Mijn dochtertje kon ik nog steeds niet tillen, niet in bad stoppen, niet mee rennen, trampolinespringen en nog meer van dat soort actieve spelletjes vielen buiten mijn mogelijkheden. Alles waar ik vroeger van droomde, als ik ooit moeder zou mogen worden, kon ik niet meer doen.

Langzaamaan ontstond een depressie vanwege alle opofferingen die ik elke dag opnieuw moest maken. Mijn vertrouwen in mijn lichaam was weg. Mijn lichaam was mijn talent en nu kon ik na één jaar nog steeds niets zonder pijn! Geluk, dat gevoel was ver, heel ver te zoeken. Ondanks dat ik wist dat ik een prachtig gezinnetje had…

“Mijn hele wereld stortte in.”

Gevangen in mijn lichaam

Na een intensieve revalidatie van 16 maanden ergo, sportarts, psycholoog en fysio, verbeterde mijn pijn in mijn heup nog steeds niet. Wel kreeg ik mijn zelfvertrouwen, vertrouwen in de toekomst en pit weer beetje bij beetje terug. Met de (revalidatie)sportarts besprak ik mijn verontrusting; dat ik zeker wist dat er iets niet klopte met mijn heup aangezien er niets veranderd was tijdens 3 maanden gespecialiseerde training. En als danser weet je dat er na 3 maanden intensieve training iets lichamelijk moet veranderen.

Op naar de orthopeed die mij geopereerd had. Hij gaf aan dat dit het maximaal haalbare is van mijn heup in deze staat. Ik accepteerde dit niet, zo’n vechter als ik ben en besloot voor een second opinion te gaan. Weer van die héérlijk MRI onderzoeken waar ze een meter lange naald in je heup porren… oh ja, ZONDER enige verdoving, om er contrastvloeistof in te spuiten om al het kraakbeen te kunnen zien. Ook deze arts kwam tot dezelfde conclusie. Heupartrose.

Hoe deal je hiermee?

Aan heupartrose valt niets meer te doen. De pijn zal dagelijks blijven en in de toekomst alleen maar erger worden. Ons advies, geen intensieve sporten meer beoefenen en zeker geen hiphop. Mijn hele wereld stortte in. Het was definitief uitgesproken, natuurlijk heb ik wel gevraagd wat er zou gebeuren als ik wel door zou gaan… maar na veel overwegingen realiseerde ik me dat mijn leven nu aangepast moest worden. Want wanneer er een nieuwe heup geplaatst zou worden, zou ik mijn leven ook aan moeten passen en stoppen met de intensieve sporten en hobby’s. Nu zit ik in dit proces en ben nog jong genoeg om een carrière switch te maken.

De eerste maanden kon ik het niet geloven en alles protesteerde in mij, tot ik realiseerde dat ik me zo rot kon blijven voelen. Dit zou een lijdensweg worden! Een lijdensweg voor mij, maar ook zou ik langzaam mijn omgeving stuk en ongelukkig maken, aangezien ik héél oud ga worden. Dit was het moment dat ik besloot om mijn leven om te gooien. Mijn nieuwe leven bestond niet meer uit dansen, (extreme) sporten, trampoline springen, snowboarden etc. Ik moest op zoek naar mijn nieuwe ik, nieuwe interesse, nieuwe uitdagingen aangezien mijn hele leven verwikkeld was in dans en sport.

Identiteit

Een nieuwe ik zoeken klinkt makkelijk en positief, je vergeet alleen dat je dus midden in een rouwproces zit van je oude ik! Hoe positief je ook bent of wilt zijn, alles in je rouwt om de persoon die je niet meer kan zijn. Dit is zo heftig. Hoe vaak heb ik mensen horen zeggen; “Maar dan kun je toch stortten op je kunst”. Of ga je een andere hobby zoeken?” Al deze mensen zijn lief en denken op hun manier met je mee. Maar de vrijheid van bewegen, de adrenaline die los komt, dit is te vergelijken met een verslaving. En nu, nu was ik opgesloten in mijn lichaam, ik mocht er niet meer uit, ik kon me niet meer ontspannen en ontladen. Mijn lichamelijke vrijheid was verdwenen, dit was het moeilijkste te accepteren want het was heerlijk om los te kunnen gaan. De songtekst van Caged Bird van Alicia Keys geeft precies weer zoals ik me toen voelde (en soms nog steeds).

Het zwarte gat

Google en mijn sportfysio brachten me inzicht over hoe ik me voelde, ‘het zwarte gat van een topsporter’. Veel topsporters vallen in een zwart gat en/of depressie na hun carrière, ik las hier veel over en daar kwam de herkenning. Mijn doelen waren weg, ik had het gevoel dat ik alleen Jelske de danseres was, ik en vooral mijn lichaam faalde, wie was ik nog?! Ook deze topsporters worstelde met deze issues na een gelukkige carrière, dit gaf me kracht! Omdat ik me kon identificeren met andere, mijn omgeving begreep me dus duidelijk niet wat sporten met je doet, vooral als je héle leven hieraan gekoppeld is.

“…wie wilde ik zijn!”

Het nieuwe avontuur

Deze herkenning zorgde voor een vorm van acceptatie, waardoor ik langzaam stappen kon gaan zetten en nieuwe doelen kon zoeken voor in mijn nieuwe leven. Wie was ik nog meer dan alleen de danser, mijn lichaam faalde in mijn ogen, maar tegelijkertijd wist ik ook dat ik dit werk niet tot mijn 50e zou kunnen doen. Waar lagen mijn interesses buiten sport en (extreme) activiteiten. En als laatste wie wilde ik zijn!

Na maanden onderzoek naar wat ik werkelijk belangrijk vind in werk, kwam ik op het volgende uit:
1. Ik wil iets betekenen voor een ander (in directe zin)
2. Ik wil er energie van krijgen, waardoor ik geluk ervaar
3. Iets wat niet al te belastend is voor mijn lichaam, aangezien ik dagelijkse pijn heb

Van alles kwam voorbij; bibliothecaresse, een koekjeszaak, kunstgalerie, fysiotherapeut, coach, tot sportpsycholoog, zodat ik elke dag heerlijk geconfronteerd zou worden met mensen die deden wat ik liever wilde doen, maar niet meer kon doen. Leek me dit allemaal toch geen goed idee, ondanks mijn sportkennis en ondernemerschap. Ik wilde ècht een nieuwe start maken. Maar wat volg je? Je hart of je hoofd?

Geluk bij een ongeluk

Onze dochter was inmiddels alweer bijna 3 en ik was veel bij haar. Eén héél groot voordeel aan dit heftige rouwproces van mijn eigen ik, was dat ik veel bij ons meisje kon zijn. Een typisch gevolg van ‘een geluk bij een ongeluk’. Ik zag elke fase in haar leven en wat verwonderde mij dit. Tot ik op een dag realiseerde, waarom boeit mij dit zo enorm. Ik analyseerde opnieuw alles en heb nooit zo enorm stil gestaan bij het proces van een baby naar dreumes naar peuter! Dit doet de natuur. Maar wouw… die natuur is zo verwonderlijk en wat bemoeien wij als ouders (omgeving) ons daar vaak mee terwijl dit helemaal niet nodig is. Een beetje sturing is vaak voldoende. Opvoeden = Vóórleven

Elke dag was interessanter en opende ons meisje mijn ogen verder. Hoe bijzonder is de ontwikkeling van baby’s en kinderen, wat ervaren ze allemaal en hoe vaak wij als volwassenen dit allemaal wegwuiven of zelfs niet zien gebeuren. Ik raakte geïntrigeerd en ik voelde enthousiasme ontstaan, ik lachte als ik erover sprak, ik kreeg weer fonkeltjes in mijn ogen (zoals Marc het benoemde). Ik realiseerde mij dat deze momenten mij energie gaven en nieuwsgierig maakte naar alles wat rondom deze ontwikkeling gebeurd. Voelde ik een vleugje geluk?

“Bloggen? Ik weet niet of iemand op mijn verhalen en gebeurtenissen zit te wachten.”

Bloggen

Zo ging ik opzoek naar lezingen, informatiebijeenkomsten over alles wat met de ontwikkeling van kinderen te maken heeft. Ik schreef een brief naar een inspirerende pedagoog,  Petra Jansen, die ik ontmoette tijdens een lezing. Een uitnodiging volgde en we raakte aan de praat. Hierdoor werd ik enthousiaster en enthousiaster, ik voelde me een puppy die voor het eerst naar buiten ging!

Diverse mensen gaven aan, waarom ga je niet bloggen… Bloggen? Zit er iemand op mijn verhalen en gebeurtenissen te wachten?

Ik liet het een tijdje bezinken en steeds vaker dacht ik, waarom zou ik het niet doen? Schrijven vind ik heerlijk om te doen en als is het om mijn eigen bevindingen te noteren en dingen te verwerken.

Zo kan ik misschien ook andere herkenning geven uit mijn fases in het leven. Over veel besproken dingen, maar ook over dingen die we niet vaak durven te delen, zoals een depressie. Uiteindelijk wil ik geluk ervaren op wat voor manier dan ook, dat is mijn inspiratie om mijn nieuwe weg uit te stippelen en deze gaan alleen samen met afdwalende zijweggetjes uit het dagelijkse leven.

“Geluk is voor mij op dit moment; het ombuigen van lastige momenten naar bezinning.”

Veranderende geluksfactor

Wat ben ik tot nu toe over mijn gelukstocht te weten gekomen? In ieder geval dat deze gewijzigd is van ‘prestatie gericht zijn en erkenning zoeken’ naar ‘tevreden zijn’. Geluk is voor mij op dit moment; het ombuigen van lastige momenten naar bezinning, hierdoor laat ik het lastige moment los en ervaar daardoor geluk. Als een overwinning op de beer die mijn weg verspert. Dit geeft kracht en vertrouwen, en dat maakt me blij. En blij zijn is een vorm van geluk.

Eerder in deze blog had ik het over het ontletteren van het woord ‘geluk’. Het eerste wat in me op kwam is mezelf Geen, Eeuwig, Lange, Uren, Kut voelen! Tijdens mijn depressie voelde ik me namelijk wel uren lang kut… terwijl je tegelijkertijd realiseert dat je zo ontzettend veel mooie dingen hebt. Er zijn zoveel dingen die je van je geluk af kunnen brengen, omdat je niet meer bewust in contact staat met jezelf. Je raakt soms ver weg van je eigen ik, je eigen weg, je eigen wil en dus je geluk. Na mijn rouwproces van mijn eigen oude ik, was elke fijn moment een gelukkig moment. Zo is ZoLukkie ontstaan, ik werd blij van hele kleine dingen, die kleine dingen waren voor mij het belangrijkste. Bewust tevreden zijn met het moment, dat is voor mij ZoLukkie!

ZoLukkie avontuur

Of me dit elke dag lukt… antwoord: “EEN DIKKE NEE!”
Of ik dit elke dag probeer… antwoord: “ABSOLUUT!”
Of ik dit ooit voor altijd zou willen kunnen… antwoord: “ABSOLUUT NIET!” (leven moet wel uitdagend en leerzaam blijven 😉 anders wordt het toch wel een saaie boel denk ik)

Of ik dit proces met jullie ga delen… antwoord: “ZEKER!”

Hoe ervaar jij geluk?

Liefs Jelske

P.s. Ik beloof dat de volgende blogs iets minder lang zullen zijn 😉

Author

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.