Mijn borsten hebben een heftige ochtend achter de rug. De verhalen in mijn omgeving liegen er niet om, het is inderdaad een naar onderzoek. Trekken, duwen, trekken, duwen en vervolgens geplet… en toch bedank ik de makers van de mammografie. Ik gok vele met mij… Een prachtig apparaat die geen mening heeft en je niet veroordeeld of je wel of geen kanker hebt.

Nadat mijn beide borsten in alle mogelijke posities in de mammograaf gepropt waren, dit werd overigens met ontzettend veel liefde gedaan door de assistent, mocht ik bijkomen op het bed waar vervolgens een echo gemaakt zou worden.

Daar lig je dan met je ontblote borsten…

De deur ging open en daar stond een mannelijke dokter die meteen de woorden uitsprak op een toon van wat doe jij hier in godsnaam. “Er is niets afwijkend te zien, ik zie daarom niet in waarom ik nog een echo zou maken”. Daar lig je dan met je ontblote borsten… Vol spanning want je zal toch maar een andere uitslag krijgen.
Vervolgens komt er een toevoeging aan zijn woorden: “U heeft alleen uw borstweefsel gevoeld. Komt er borstkanker in uw familie voor?” Alsof dat garantie geeft?!

Een beetje verbouwereerd om de norse en bepalende manier waarop hij mij aansprak, aangezien ook mijn huisarts 2x een controle heeft uitgevoerd en 2 jaar geleden inderdaad  3 knobbeltjes gevonden zijn tijdens een echo onderzoek met het advies mijn borsten te blijven onderzoeken. En ik in mijn ogen toch wel kan spreken van ‘het kennen’ van mijn borsten, met de nadruk op MIJN borsten.

Graag kom ik nog een keer op voor mijn lichaam waar ik veel liefde voor heb…

Na dit toch met enige twijfel benoemd te hebben, waar hij voor mijn gevoel niet van gediend was, kreeg ik een prachtige liefdevolle reactie: “Dat is de reden waarom vrouwen geen zelfonderzoek moeten doen, zoals u mevrouw.”
Mijn gedachten gaan alle kanten uit en kan me niet meer concentreren, omdat ik me in mijn waarde aangetast voel. Graag kom ik nog een keer op voor mijn lichaam waar ik veel liefde voor heb en geef aan de arts aan dat ik dat toch raar vind, want hij wekt de suggestie dat mijn huisarts en ik dus niets gevoeld hebben.

Hij begint uiteindelijk toch aan zijn onderzoek aangezien hij in de gaten krijgt dat hij niet onder dit onderzoek uit zal komen met mijn nog steeds vriendelijke bevindingen en vragen.

Hij doet zijn werk en constateert inderdaad een kleine cyste, met een reactie naar mij: “een kleine cyste van nog geen cm, maar deze zal u wel niet gevoeld hebben.”
Waardoor ik me opnieuw een stukje slechter voelde in mijn eigenwaarde. Ik dacht dat vooral dokters uit gingen van wetenschappelijke bewijzen en niet van speculaties. Het verslechterde gevoel kreeg steeds meer de overhand, terwijl ik enorm blij moest zijn met deze uitslag.

Daar stond ik dan met veel vragen in de ieniemienie kleedruimte.

Hij vervolgd het onderzoek en zegt dat er niets te zien is. Hij voegt nog even toe, ik probeer u gerust te stellen en u bent wel welkom hoor. Voor de laatste keer probeer ik voor mijzelf op te komen: “Ik voelde veranderingen in mijn borsten, waardoor ik via de huisarts hier terecht ben gekomen.” Het laatste wat hij zei: “Daarom stimuleren wij geen zelfonderzoek mevrouw, alles is goed en u mag u aankleden.”

Daar stond ik dan met veel vragen in de ieniemienie kleedruimte. Is mijn stem niet belangrijk? Is mijn huisarts niet goed? Stel ik me aan? Nee natuurlijk niet bij zo’n pijnlijk onderzoek! Maar mijn allergrootste vraag is hoe kom je te weten of je een knobbeltje hebt en dus wellicht (verhoogde) kans op borstkanker, 1 op de 7 vrouwen krijgt deze ziekte namelijk, als je je eigen borsten niet mag onderzoeken?’

Helaas zijn er 3 vrouwen in mijn omgeving die zelf borstkanker hebben gesignaleerd die tussen de 29 en 35 jaar waren. Hoe krachtig zijn deze vrouwen, want ook zij hebben te horen gekregen dat ze (waarschijnlijk) te jong waren voor deze verschrikkelijke ziekte. Door hun doorzettingsvermogen en kracht zijn ze serieus genomen waardoor een behandeling gestart kon worden.

Hoeveel vrouwen denken de volgende keer bij een zelfonderzoek ‘ach, zal wel weefsel zijn, ach het zal wel een cyste zijn…

Natuurlijk ben ik enorm dankbaar voor het goede nieuws vandaag. Helaas laat de nasmaak van dit blijde nieuws mij niet los. Ik vind het onbegrijpelijk hoe ik weggezet werd door deze arts. Hoeveel vrouwen denken de volgende keer bij een zelfonderzoek ‘ach, zal wel weefsel zijn, ach het zal wel een cyste zijn…’ En voor de vrouwen die zich nu helemaal niet meer durven te onderzoeken. Zij komen misschien nooit te weten of ze er zelf iets aan hadden kunnen doen.

Mijn advies aan vrouwen, blijf je zelf 1x per maand onderzoeken NA je periode (tijdens de menstruatie veranderen je borsten namelijk) en bij twijfel ga je gewoon opnieuw in de rij voor de borstenpletter.

Liefs,
Jelske

 

TER INFO

Aangezien ik het wel zo eerlijk vind om deze klacht niet alleen via blog en FB te delen, heb ik het ziekenhuis hiervan op de hoogte gesteld. Ik werd enorm vriendelijk en vol begrip behandeld. Het enige wat ik wil bereiken is dat de desbetreffende arts meer begrip toont voor de patiënte die dit allemaal al vol spanningen en angsten ondergaat. Deze betreffende arts heeft zijn excuses aangeboden en aangegeven dat hij het vervelend vond dat hij dit gevoel bij mij had gecreëerd.

Dames, blijf jezelf onderzoeken no matter what! De ziekenhuizen zijn er niet voor niets, je wil nooit op je geweten hebben dat je niet durfde te gaan om wat een eventuele arts er van zou vinden, en je te laat bent waardoor je kinderen niet ziet opgroeien!

https://www.pinkribbon.nl/over-borstkanker/borstzelfonderzoek.html

pink-ribbon-zelfonderzoek
Bron. Pink Ribbon

 

Author

2 Comments

  1. Jeetje zeg! Goed dat je je verhaal deelt en vreselijk dat je zo behandelt bent, idioot ook 😟

    • Jelske Reply

      Dank je wel Suzan!
      Hopelijk durven hierdoor meer dames, maar ook heren, op hun gevoel te vertrouwen en hun stem te laten horen 🙂 Ook in andere situaties!

Write A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.