Vandaag is zo’n dag dat je niet meer weet of je een engel of duiveltje op de wereld hebt gezet!

De ochtend startte rustig en vredig. (Alhoewel dit laatste dagen niet helemaal vanzelfsprekend was, lijkt het erop dat opnieuw een connectie van neuronen elkaar voor het eerst gevonden hebben in haar kleine brein 😉 Oftewel een nieuwe ‘sprong’ lijkt aangebroken)

Kleine snelle stapjes rende naar onze slaapkamer, de deur ging open en onze dame klom rustig bij me in bed. Marc was vanochtend al vroeg vertrokken naar zijn werk, dus kroop ze op zijn plekje. Na wat heen en weer draaien besloot ze te vragen: “Mama, zullen we opstaan?” De strijd van aankleden is al een tijdje geleden. Ze trekt een vrolijke jurk aan en besluit om naar de kamer te gaan waar onze kat ’s nachts voorlopig nog (tot ons 2e kindje een eigen plekje nodig heeft) slaapt om haar wakker te maken.

De meeste kinderen van 1,5 tot 3 jaar hebben de kat 1000x aan de staart getrokken, opgetild of geplaagd.

Gilspelletjes

Terwijl ik mezelf aankleed hoor ik haar heel lief mompelen tegen de kat. Vertederend! Tenminste dit keer. Helaas heeft ze er de laatste tijd ook een handje van om gillend achter de kat aan te rennen, waarop ze vervolgens super hard begint te lachen en zegt: “Mama kijk, ik ben een leuk spelletje aan het spelen met Loena”. Waarop ik telkens hetzelfde antwoord: “Loena haar oortjes doen pijn als je zo hard gilt, misschien kun je jullie spelletje zachter spelen?” Gelukkig is Loena nog steeds sneller en verstopt ze zich zo snel als kan, waardoor het spelletje snel afgelopen is. Elke keer denk ik ‘arm beestje’ en knuffelen we haar extra veel.

De meeste kinderen van 1,5 tot 3 jaar hebben de kat al 1000x aan de staart getrokken, opgetild of geplaagd. Onze dochter heeft dit geen enkele keer gedaan, totdat onze kleine held het zelfvertrouwen vond om de kat zelf op te tillen. Ze was zo trots. Nu is ze meer een handtas, dan een kat, ze is meer in de lucht dan op de grond. Maar terug naar vanochtend…

Hoe moest ik hier nu weer verantwoord op reageren.

Nadat onze dochter een kort gesprek heeft gevoerd met de kat, tilt ze haar op en sjouwt haar boven door de hal. Ik vertrouw op Loena dat, als ze er genoeg van heeft, ze onze kleine held een haal of krap zal geven. Ook dat moet onze heldhaftige dame leren, anderen hebben ook een grens. Waaronder ook dieren.

Lichte paniek van mama

Ik ruim de was ondertussen op voordat we naar beneden gaan. Onze dame sjouwt nog steeds met haar zachte miauwende handtas door de hal en ze stopt bij de trap. Ik kijk naar haar en op dat moment gooit ze Loena zo naar beneden! Loena vliegt door de lucht en maakt gekke bewegingen terwijl ze wanhopig miauwt, in de hoop dat ze op tijd op haar pootjes beland. Dit laatste was gelukkig het geval maar ongeveer 10 treden verder…

Onze dochter vond dit blijkbaar erg grappig en begint heel hard te lachen. Er gingen honderden gedachten door mij heen van ‘duivelskind’, naar ‘dierenmishandeling’, en van ‘is dit mijn kind’ naar ‘ontdekkingsfase’. Hoe moest ik hier nu weer op reageren! En nog erger… hoe moet ik daar NU op reageren!

Vandaag wist ik het echt even niet…

Ik laat mijn was los en loop naar haar toe en zeg met een geschrokken stem (en gezicht): “Weet je dat je Loena hier veel pijn mee kan doen? En dat ze zich kan bezeren als je haar van de trap gooit? En dat ze dan naar het dierenziekenhuis zal moeten. Dat zal Loena helemaal niet leuk vinden.” Een heel vrolijk gezichtje veranderd in een pruillipje met waterige oogjes. Ik zeg ook dat ik begrijp dat ze Loena wilde helpen met de trap (natuurlijk weet ik ook dat dit niet het geval is, maar wil haar geen schuldgevoel aanpraten…) “We gooien niets van de trap, ook geen katten!” Dan beginnen de tranen over haar wangen te glijden.

Boos worden, schreeuwen of begrip tonen…

Ze is behoorlijk onder de indruk. Net als ik. Allerlei gedachten komen bij me op, ‘heb ik dit juist aangepakt’, of ‘moest ik bozer worden’ of  ‘vertellen dat ze dit nooit maar dan ook nooit meer mocht doen…‘. Het woord ‘nooit’ wil ik zo weinig mogelijk gebruiken, aangezien het aller spannendste ter wereld is, je grenzen ontdekken door de dingen te doen die verboden worden en dus niet mogen. Door mijn woord ‘nooit’ zou ze weer een grens leren die ze opnieuw zou willen ontdekken…

Vandaag wist ik het echt even niet en twijfelde zelfs over deze theorie. Ik wist alleen dat ik behoorlijk geschrokken was en dat mijn aanpak vandaag zo was.

We liepen naar beneden en gingen opzoek naar Loena om te kijken of ze het goed maakten. Loena wilde even geen knuffels van onze dame, waarop ik haar uitleg gaf dat Loena even verdrietig was om wat er gebeurd was bij de trap. Waarop onze dame meteen sorry zei.  Ik geef ons geschrokken meisje een dikke troostknuffel en zeg dat ik begrijp dat ze allerlei dingen wil ontdekken en dat het soms anders verloopt dan ze zou willen.

Niet veel later, maakte ze een bedje van twee stoeltjes waar ze Pip, haar knuffel vriendje van Woezel, op legde. Ze pakte een dekentje, stopte Pip in en pakte haar dokterskoffertje. Ik vraag aan haar wat ze aan het doen is. “Ik maak Pip beter, ze is gevallen.” Hieruit maak ik op dat ze de situatie aan het verwerken is met Pip en ze dus extra goed aan het zorgen was voor Pip. Lief!

… hebben wij als ouders gefaald?

Waar liggen de grenzen? En van wie?

Grenzen, grenzen, grenzen! Onze dame is opzoek naar haar eigen grenzen en naar grenzen in haar omgeving waaronder onze grenzen. Ben consequent en stel grenzen zeggen Marc en ik telkens tegen elkaar. Maar wáár liggen onze grenzen in ons ‘voorleven’ (lees; opvoeden) eigenlijk?

Dit blijft natuurlijk moeilijk om duidelijk af te bakenen, je weet natuurlijk nooit van te voren of je dochter de kat van de trap gooit! En HOE hier mee om te gaan. Het is zo lastig dat je dan niet even de tijd stop kan zetten om te googelen wat andere ouders zouden doen. Wel achteraf natuurlijk en toen kwam ik erachter dat hierover haast geen berichten op het web staan… En ja hoor, daardoor kwamen de twijfels weer; is er iets mis met het gedrag van onze dochter, gaat ze dit vaker doen, is ze wreed en hebben wij als ouder gefaald? Na even tot rust gekomen te zijn, ga ik  uit van de natuur. Elk kind wil van nature dingen goed doen en daarom categoriseren wij deze situatie in ‘grenzen ontdekken’. Ze is tenslotte drie!

Straffen doen we niet, zodat ze leert dat we begrip hebben voor haar en haar situatie, ondanks dat we het niet eens zijn met haar handelen.

Grenzen, dat is in mijn ogen een van de belangrijkste dingen die je als ouder mee kan geven aan je kind(eren). Grenzen zijn overigens niet hetzelfde beperkingen. Met grenzen bedoelen wij vooral wat ethische verantwoord is in de juiste situatie. En dus niet beperken met alleen maar regels die wij als ouder opleggen en dat bepaalde dingen niet mogen!

Bewustwording in plaats van straf

Wij willen onze dame leren om zelf na te denken, te voelen wat goed en slecht is en hoe je het beste rekening kan houden met anderen en met jezelf. Zo zal ze zelf bepalen wat wel en niet mag, wat wel en niet goed is en welke keuze ze het beste kan maken in een bepaalde situatie. Daarom heb ik gereageerd in deze situatie door niet de nadruk te leggen op wat ze NIET MAG, maar door haar uit te leggen wat de gevolgen van haar daden zijn en wat dit kan veroorzaken.

Straffen doen we niet, zodat ze leert dat we begrip hebben voor haar en haar situatie, ondanks dat we het niet eens zijn met haar handelen. Kiind heeft daar een prachtig stuk over geschreven! We maken haar deelgenoot van het gesprek, leggen de gevolgen uit en vragen hoe zij zich hierbij voelt. Hierdoor zal ze sneller begrip voelen voor situaties en afspraken. Genoeg ruimte geven om te ontdekken, zodat ze haar eigen ik kan ontwikkelen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want wij leren ook bij elk conflict 😉

Hebben jullie een dergelijke situatie meegemaakt? Ik ben heel nieuwsgierig hoe jullie dit hebben  opgelost! Laat je reactie in een berichtje achter.

Liefs Jelske

Author

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.