Je kijkt om je heen, dan besluit je jouw heerlijk schattige wiebelbeentjes te gebruiken om naar de eetkamerstoel te lopen. Je drapeert jouw hele bovenlijf over de zitting van de stoel. Jouw handjes zoeken een plek om houvast te creëren terwijl jouw beentjes nog wat onhandig boven de grond bungelen. Wanneer jouw handen grip hebben gevonden begint het echte harde werken, want hoe krijg je jouw heerlijke wiebelbeentjes nou op die stoel?

Met je armen probeer je jezelf omhoog te trekken, jouw beentjes komen iets hoger, je trekt je knieën op in de hoop dat deze net de zitting zouden bereiken. Helaas. Je probeert het nog een keer… en nog een keer… en nog een keer.  Doorzetten. Terwijl ik  met veel plezier observeer, gaan er allerlei gedachten door mij heen. Is dit gevaarlijk? Vind ik dat hij eraf moet komen? Wat zou mijn omgeving er van vinden dat hij dit mag doen? Ben ik wel verantwoord bezig?

Ondertussen probeer jij verder te ploeteren en probeert een kreun uit in de hoop dit iets uitmaakt. Helaas. Nu wordt je toch echt boos. De frustratie zorgt voor meer kracht in jouw armen, de kreunen zijn niet zacht meer te noemen en je geeft niet op.

Je vraagt helemaal geen hulp, jouw behoefte is niet om op de stoel gezet te worden, jij wilt dit zelf voor elkaar krijgen.

Vol bewondering bekijk ik jouw uitdaging, hoe je blijft doorzetten en laat al mijn gedachten varen of dit gevaarlijk is. Blijkbaar heb je deze behoeften en zolang ik je kan leren om veilig te klimmen…

Jouw frustratie groeit nu per seconde. Dan krijg ik de neiging om je te helpen, je een handje te geven, een opstapje… maar waarom? Je vraagt helemaal geen hulp, jouw behoefte is niet om op de stoel gezet te worden, jij wilt dit zelf voor elkaar krijgen. Waarom zou ik je dit moment afnemen met mijn behulpzaamheid? Dit leerproces. Jouw ontdekking, de grenzen van je lijf, de stoel, de hoogte en jouw doorzettingsvermogen.

Wat als ik elke keer zeg dat jij dit niet mag doen, of mama helpt wel even had gezegd?

Dan komt er een oerkreet uit je kleine lijf. Het lukt jouw rechterknie om de zitting te bereiken. Zo vlug je kan trek je jouw andere beentje in en plaatst deze naast de andere. Je tuimelt voorover met je neus tegen de rugleuning. (Zo schattig…) Dan manoeuvreer je jouw bovenlijf omhoog en realiseert je dat het gelukt is. Je begint te glunderen, te lachen en in je handen te klappen! Trotse kriebels razen ook door mijn lijf.

Wat als ik elke keer zeg dat jij dit niet mag doen, of mama helpt wel even had gezegd? Dan had ik je onder andere ‘een les doorzetten’ ontnomen.

En is het gevaarlijk? Misschien… maar wat als je niet jouw lijf en de grenzen leert ontdekken, niet leert vallen of opstaan?  Hoe kun je dan de wereld aan?

 

 

 

Liefs
Jelske

Zolukkie_jelske_mandala

 

Ook leuk:
Gevaren in en rond het huis
Ben jij overtuigd dat je slim bent?

Author

3 Comments

  1. Pingback: Jelske: Gevaren in en rond het huis | Aukjeswereld

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.