In alle rust kan ik mijn ieniemienie baby van 12 weken borstvoeding geven. Wat een vriendelijk gebaar! Nadat ik een nieuwe zwemoutfit heb gescoord met behulp van een vriendelijke medewerkster, wordt er óók nog ruimte geboden om mijn baby van borstvoeding te voorzien. Klinkt te mooi om waar te zijn…

Het is zo stil in de lingeriewinkel dat ik bijna bang ben dat ze hem horen drinken. Nee dat zal vast niet, ik zit helemaal achterin een pashokje met twee gordijnen ervoor. Ineens piept het gezicht van de medewerkster tussen het gordijn. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. Ze vraagt: “hoelang ben je ongeveer bezig met borstvoeding geven?” “Ongeveer 10 min”, antwoord ik. Zo snel als haar gezicht in het pashokje tevoorschijn kwam, zo snel was deze ook weer verdwenen. Ontspannen ben ik niet meer. Ik kreeg de indruk dat ze de verkeerde beslissing had genomen om ons toestemming te geven, toen ik vroeg of ik mijn kleine man borstvoeding mocht geven. Ze had me immers zo op mijn gemak gesteld.

Die kleine baby moet zo dicht mogelijk bij zijn mama blijven hé.

“Wat een heerlijk klein mannetje. Je mag hem bij je in het achterste hokje zetten hoor. Die kleine baby moet zo dicht mogelijk bij zijn mama blijven hé. Zet de kinderwagen maar half in het hokje, dan draperen wij het gordijn er overheen en kun je rustig passen.” Wauw, wat een service en warmte van deze lieve vrouw. Mijn gekozen zwemoutfits hangen klaar. Welke trek ik als eerste aan?

Borstvoedingsdilemma’s

Dan hoor ik een eerste ontevreden kreetje van mijn zoontje. Ik kijk op mijn telefoon voor de tijd. 11.15u. Dat is wel erg vroeg om honger te hebben. Zoals vaker verloopt de voorgenomen planning ietsje anders. Ok, misschien houdt hij het nog wat langer vol en kan ik na het passen zelf ergens wat gaan eten en daar ook voeden. Waar kan ik dat het beste doen? Wat is het dichtstbij? Kan ik daar verschonen? Zijn daar plaatsen waar je een beetje beschut kan zitten? Het ontevreden kreetje wordt al iets harder. Tegelijkertijd pas ik de outfits en roept de vriendelijke medewerkster:” Hoe staan ze?”. Ik maak een keuze en dan is de maat vol voor de kleine man en begint te krijsen. Feed me!

…zodat ik niet met mijn blote boobies op te tafel hang terwijl andere mensen aan hun cappuccino zitten.

Een beetje radeloos probeer ik te denken, wat bij mij moeilijk gaat als zijn alarmstand aanstaat. De antennes van moeders slaan dan volledig op tilt. Ik probeer te bedenken wat ik nu het beste kan doen. Ik moet nog betalen en helemaal naar de andere kant van het centrum lopen. Dit is ongeveer 10min, dan moet ik hem verschonen, iets bestellen, mijzelf een beetje inpakken zodat ik niet met mijn blote boobies op te tafel hang terwijl andere mensen aan hun cappuccino zitten. Gezien de tijd, wordt dat een drama.

Stoute schoenen

De vriendelijke mevrouw vraagt nogmaals of ze alvast iets kan aannemen en dan krijg ik de geniale ingeving haar te vragen of ik misschien daar mag voeden, in het hokje. Het is mega rustig in de winkel, niemand ziet ons. Nee heb ik, ja kan ik krijgen, perfect toch?! Ik trek mijn stoute schoenen aan en vraag of ik misschien even mag voeden. Zoals mijn gevoel vermoedde, een bijzonder vriendelijke en ook op dit vlak behulpzame vrouw. Ze stemt in met borstvoeding. Jeej!

Zijn hongerige buikje wordt gevuld met de beste samengestelde voeding.

Terwijl ik verder voed kijk ik naar mijn zwemoutfit die het geluk heeft deze zomer mijn nieuwe mamalijf te showen. Langzaam ontspan ik weer een beetje en mijn oog valt op de kinderwagen en zie ineens dat stomme plastic regending alwéér binnenstebuiten om de bak heen zit. Mijn kleine man geeft een glimlach. Tevreden. Zijn hongerige buikje wordt gevuld met de beste samengestelde voeding. Langzaam dwaal ik af naar de wonderlijke wereld van de mens, de creatie en waar ons lijf toe instaat is. Baby’s creëren en daarna laten groeien…wauw!

Toch te mooi om waar te zijn?

Plotseling piept opnieuw dat vriendelijke gezicht weer tussen de gordijnen door. Ik schrik. Ze zegt:”Ehm, het wordt zo waarschijnlijk drukker in de winkel dus kun je ophouden met borstvoeding geven. Daarnaast komt mijn leidinggevende er zo aan en die keurt dit niet goed dus eh… “. Ik werd overvallen door gevoelens en wist me geen raad. Langzaam kwamen de tranen in mijn ogen, vol verwarring haal ik mijn nog steeds hongerige kind van mijn borst. Ik begreep het niet, hoe kun je midden in een borstvoeding vragen te stoppen terwijl je eerder toestemming hebt gegeven?

Afgewezen als moeder, als vrouw.

Bij de balie verandert de sfeer. Mijn zonnige, trotse gedachte is verloren gegaan door deze situatie. Ik voel me niet meer trots en krachtig, maar afgewezen. Afgewezen als moeder, als vrouw. En dit in een lingeriewinkel (die nota bene ook voedingsbeha’s verkoopt) waar een vrouw zichzelf juist trots hoort te voelen.

De lieve vriendelijke behulpzame mevrouw verandert in een ongemakkelijke, onzekere ‘gewone’ medewerkster. Ze voelt de sfeerwijziging en probeert te redden wat er te redden valt. “Gelukkig is de ergste honger weg en heeft hij in ieder geval iets gegeten”. Ik kan geen woord meer uitbrengen.   Met een verslagen gevoel en nog hongerige baby ga ik op zoek naar een plek waar ook hij rustig mag eten.

Liefs,
Jelske

 

Ook interessant:
Borstvoeding – lipbandje en tongriempje klieven ja of nee?!
Mijn kind luistert niet!

Author

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.