Papa legt je op jouw zij tussen twee kussens in. Zacht, warm en knus. Anders dan ik voor ogen had. Geen koude harde bank met de geur van steriele lucht in de kamer. Een lieve dame praat je zachtjes moed in. Ondertussen beweegt ze een knuffel voor je snoetje heen en weer. Ze krijgt een dikke glimlach van je. 
Wij kijken toe hoe deskundig en liefdevol ze te werk gaat. Langzaam loop ik naar je toe en neem je handje in de mijne. Vrolijk kijk je mij aan. Ik geniet van je leuke koppie en er gaan veel gedachten door mij heen. Merk je hier iets van? Doet het pijn? Heb je het koud? Hoe lang zal dit duren? Wat zullen we vanavond eten? Ik heb ook nog een nieuwe borstel nodig…

“Zo de echo is gemaakt”, klinkt er in de bijna gezellige kamer van het diagnostisch centrum. Papa haalt je uit de zachte kussens en legt je op het uiteinde van het bed neer. Je kirt en klets volop terwijl de vriendelijke dame allerlei been-oefeningen met je doet. “Flexibel en symmetrisch”, deelt ze ons mee.

Ik voel dat mijn maag heel traag omdraait en met al het mogelijke geweld probeer ik mijn tranen te bedwingen.

Dan worden we gevraagd om je weer aan te kleden. Zoals gevraagd, pakken we alle kledingstukken weer bij elkaar en trekken deze bij je aan. Vervolgens nemen we plaats op de voor ons bestemde stoelen. Tegenover ons neemt de deskundige dame plaats. Ze kijkt naar het beeldscherm en voert haar bevindingen in. Onze aandacht wordt afgeleid door de  entertainmentshow  die onze kleine spartelkont op Marc zijn schoot opvoert.  Zo héérlijk om je zó vrolijk te zien wiebelen. De radiologe  kijkt nog steeds naar haar beeldscherm, ze klikt, zij kijkt, ze klikt weer en ze kijkt opnieuw.

“Ik zie toch een duidelijke heup-afwijking”, klinkt er tegenover ons. Marc en ik kijken elkaar aan. Ik voel dat mijn maag heel traag omdraait en met al het mogelijke geweld probeer ik mijn tranen te bedwingen. Heupdysplasie? Ons kleintje?
En dit terwijl er in eerste instantie bij lichamelijk onderzoek, door het consultatie bureau en deze lieve radiologen, geen aanwijzingen waren gevonden voor een afwijking in de heupen.

Dan realiseer ik me, dat de grootste aanwijzing zijn mama is…

Liefs
Jelske

Zolukkie_jelske_mandala

 

 

Ook leuk:
Mijn kind luistert niet! Hoe ‘niet’ een grote rol speelt
Mama worden! Roze wolken? Of toch niet?!

Author

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.