Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

 

Dwalen of creatieve ontwikkelingen?

Rondkijkend in de woonkamer, nu met een andere blik dan een paar seconden geleden. Je ziet iets ontstaan in haar koppie. Fantasie. Ze wordt alert en er is niets meer te merken van haar dwaalmoment. Ze roept: “Mam! Mag ik knutselen?” Zo nieuwsgierig als ik ben geworden naar wat er in dat koppie is ontstaan, geef ik haar alles waar ze om vraagt. Grote mensen plak, schaar, gekleurd papier en kleine platte (ijs) stokjes.

“Mám?”, vraagt ze. Tegenwoordig is mama verruilt voor mam, met de nadruk op de lange aa. Alsof ze mama niet stoer genoeg meer vindt, ze is tenslotte al vier jaar 😉 .“Wil jij elfenvleugels voor mij tekenen?” Zoals ze vraagt, probeer ik naar haar wensen en mijn fantasie elfenvleugels te tekenen en wel op gekleurd papier. Tevreden kijkt ze toe. Dit laatste is een uitzondering. Er hoeft maar één oneffenheidje in te zitten of het lijntje iets te ver naar rechts (of links) geplaatst te hebben, dan vergaat de wereld!

Ze wordt rustig en ik zie haar denken ‘hoe ga ik dit doen’.

Vol verwachting kijk ik wat haar fantasie nu in petto heeft. Stilzwijgend kijk ik toe. Wanneer ik haar stoor in dit proces is de kamer te klein en vliegt letterlijk alles door de ruimte. Ik houd me koest en kijk toe. De schaar wordt deskundig in haar hand genomen en begint alles zorgvuldig over de lijntjes te knippen. De plak wordt gepakt, smeert dit op de vleugels. Het stokje komt erop. Ze pakt het paarse papier en kijkt om zich heen. Ze wordt rustig en ik zie haar denken ‘hoe ga ik dit doen’.

 

Fantasie

Dan klinkt de ‘mám’ met nadruk op de ‘a’ weer. “Wil jij een jurk tekenen?” Ook nu doe ik mijn best voor een prachtige jurk en wel MET mouwen was de eis. Ze neemt het paarse vel papier in haar handen en laat duidelijk aan mij weten, dat deze jurk blijkbaar er iets anders uit zag in haar gedachten.

Boos omdat ik niet in haar gedachten kon kijken, onderzoekt ze mijn getekende jurk nog eens goed. Vervolgens kijkt ze naar haar gevleugelde stokje, opnieuw naar haar jurk en besluit stilzwijgend toch akkoord te gaan met mijn creatie. Ze knipt, druppels plak vallen op papier en secuur wordt dit met een ander stokje uitgewreven. De stiften worden erbij gehaald, een knipje hier, een druppeltje plak daar. En klaar!

Nieuwsgierig kijk ik naar de plek waar het allemaal startte; haar dwaalplek

Trots laat ze haar creatie zien en zegt: ”Deze prachtige elf moet naar het elfenrijk”. Ze loopt de woonkamer in. Nieuwsgierig kijk ik naar de plek waar het allemaal startte; haar dwaalplek. Ze loopt naar de  pannenkoekenplant (jaja, deze heet zo…) die daar staat. Plaatst haar geplukte bloempjes van die ochtend bij de pannenkoeken en plaatst daartussen trots haar prachtige zelfgecreëerde elfje.

Ze begint een verhaal over bruggen en verstopplekken en speelt met haar elf. Dan realiseert ze zich dat er nog een elfje in haar gedachten meespeelde. Ze loopt naar boven en zonder mijn hulp creëert ze een nieuw exemplaar. Het verhaal gaat verder onder de pannenkoekenbladeren van mijn doodgewone saaie huisplant.

Tijdens een saai lijkend moment bloeide zij op tot het meest sprookjesachtige paradijs waar de pannenkoekenplant ooit van had durven dromen!

 

Liefs,
JelskeZolukkie_jelske_mandalaInteressant:
Ontdekken – Een deja vu uit mijn kindertijd. 
Opvoeden = vóórleven

Author

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.