Category

Eigenwijze ik

Category

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Volg jij je hoofd? Of het ritme van je hart?

Volg jij je hoofd of je hart? Je hart is het centrum van je lijf. Het klopt in een ritme en wanneer dit ritme afwijkt geeft dit problemen. We zorgen er dan meteen met alle macht voor, dat het hart weer in het juiste ritme komt. Waarom doen we dit niet met onze dromen?

Als er obstakels op ons pad ontstaan, neemt ons hoofd ons mee langs alle ‘beste’ mogelijkheden, vaak via andermans adviezen. Terwijl het wijze stemmetje in ons hart schreeuwt om het te volgen… Waarom is het zo moeilijk om je hart te volgen?

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”