Category

Eigenwijze ik

Category

Waardevolle keuzes, geen slaaf meer van de tijd!

Tijd is kostbaar. Maar wat is kostbaar?
Voor mij betekent kostbaar; waardevol.  Je hebt er altijd TE WEINIG van. Tijd kan je maar één keer spenderen. Vroeger was tijd er gewoon. Die tijd gaf een bepaalde grens aan. Zo laat ga je naar school of je werk, zo laat ben je terug, op die datum is een deadline enz. De drukte binnen de organisatie van mijn bedrijf zorgde ervoor dat er te weinig minuten in een uur zaten en te weinig uren in een dag. Langzaam werd ik een slaaf van de tijd.

Tijdsdruk beperkte mijn waardevolle (keuze)vrijheid, wat juist zorgde voor autonomie. De kracht die ervoor zorgde dat ik mijzelf kon blijven. Na de verkoop van mijn bedrijf, besloot ik een jaar thuis te blijven, ruimte voor mijzelf, mijn dochter en pasgeboren zoon. Een jaar om mijn zoektocht voort te zetten naar een nieuwe zingeving/opleiding/beroep.

Langzaam werd ik een slaaf van de tijd

Ook tijdens dit bezinningsjaar voel ik een bepaalde tijdsdruk, want op 35 jarige leeftijd een carrière switch… Wellicht een 4 jarige opleiding en daarna een master van 2 jaar…  al deze waardevolle tijd voor een andere titel. Een bedrijf 12 jaar runnen, evenementen organiseren en daarnaast honderden kinderen gecoacht op lichamelijk en mentaal vlak. Werkervaring genoeg, helaas is dit vaak niet voldoende. De tijd dringt om een  keuze te maken…

De fascinatie voor de ontwikkeling van de mens, vooral in de eerste 6 levensjaren, werd groter en groter.  Toen ik 5 jaar geleden voor het eerst las dat het babybrein ‘zelf’ verbindingen maakt waardoor een baby ineens van het ene op het andere moment iets kan. Daar was ik zó van onder de indruk dat ik er meer over wilde weten. Ik had tenslotte een levend voorbeeld in huis. Mijn dochter sprong van de ene verbinding naar de andere verbinding en ontwikkelde zich rap. Wij dachten dat dit vooral te maken had met het aanbieden van mogelijkheden als ouder; het voorleven. We deden voor, lieten haar zelf ontdekken, zelf eten. Haar grove en fijne motoriek, inzicht en zelfvertrouwen groeiden.

De tijd dringt om een waardevolle keuze te maken…

Mijn twijfel tussen ecologische pedagogiek en (kinder)psychologie ontstond. In de afgelopen 3 jaar bleef ik informatie rondom de ontwikkelingen van het jonge kind verslinden, waardoor ik uiteindelijk toch de stap durfde te zetten; ontwikkelingspsychologie.

Zo gezegd zo gedaan…  Na het afronden hiervan, snakte ik naar een nieuwe uitdaging. Mijn interesse was verplaatst naar het brein; creativiteit, oordelen, kracht van taal,  zelfvertrouwen, overtuigingen, anders denken, anders voelen, beelddenken, mindset, motivatie, wat gebeurt daar bovenin allemaal?!

Blijkt er gewoon een opleiding te zijn ‘Talentbegeleider voor het cognitief getalenteerde kind’ waar al deze onderwerpen aan bod komen. Zo krijgt mijn waardevolle tijd nu ook een plekje bij NOVILO.

Ik heb er zin in! 🙂

Liefs,
Jelske

Zolukkie_jelske_mandala

 

 

Ook leuk:
Hoe simpel kan fantasie zijn
Mama worden. Een roze wolk of niet?
Een te kort tongriempje. Wat nu?

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Volg jij je hoofd? Of het ritme van je hart?

Volg jij je hoofd of je hart? Je hart is het centrum van je lijf. Het klopt in een ritme en wanneer dit ritme afwijkt geeft dit problemen. We zorgen er dan meteen met alle macht voor, dat het hart weer in het juiste ritme komt. Waarom doen we dit niet met onze dromen?

Als er obstakels op ons pad ontstaan, neemt ons hoofd ons mee langs alle ‘beste’ mogelijkheden, vaak via andermans adviezen. Terwijl het wijze stemmetje in ons hart schreeuwt om het te volgen… Waarom is het zo moeilijk om je hart te volgen?

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”