Category

Mama maakt mee

Category

Een leerzame les: doorzetten!

Je kijkt om je heen, dan besluit je jouw heerlijk schattige wiebelbeentjes te gebruiken om naar de eetkamerstoel te lopen. Je drapeert jouw hele bovenlijf over de zitting van de stoel. Jouw handjes zoeken een plek om houvast te creëren terwijl jouw beentjes nog wat onhandig boven de grond bungelen. Wanneer jouw handen grip hebben gevonden begint het echte harde werken, want hoe krijg je jouw heerlijke wiebelbeentjes nou op die stoel?

Ben jij overtuigd dat je slim bent?

“Heb je nu alweer in je broek geplast? Dit is al de 3e keer vandaag!”, klinkt het uit de speeltuin terwijl ik voorbij fiets. Verschrikt kijkt het kindje naar zijn mama, naar de grond en een paar seconden later weer naar zijn mama. Alsof hij wil begrijpen wat er is gebeurd en observeert wat hij zal gaan doen in deze situatie. Zuchtend pakt zijn moeder hem vast met de woorden: “Eigen schuld dat we nu naar huis gaan, had je maar niet in je broek moeten plassen!”

Wij fietsten langzaam verder. Diverse gedachten gingen door mijn hoofd, maar één vraag blijft steeds terugkomen. Plotseling vraagt mijn dochter: “Waarom was die moeder boos mama?”

Waardevolle keuzes, geen slaaf meer van de tijd!

Tijd is kostbaar. Maar wat is kostbaar?
Voor mij betekent kostbaar; waardevol.  Je hebt er altijd TE WEINIG van. Tijd kan je maar één keer spenderen. Vroeger was tijd er gewoon. Die tijd gaf een bepaalde grens aan. Zo laat ga je naar school of je werk, zo laat ben je terug, op die datum is een deadline enz. De drukte binnen de organisatie van mijn bedrijf zorgde ervoor dat er te weinig minuten in een uur zaten en te weinig uren in een dag. Langzaam werd ik een slaaf van de tijd.

Tijdsdruk beperkte mijn waardevolle (keuze)vrijheid, wat juist zorgde voor autonomie. De kracht die ervoor zorgde dat ik mijzelf kon blijven. Na de verkoop van mijn bedrijf, besloot ik een jaar thuis te blijven, ruimte voor mijzelf, mijn dochter en pasgeboren zoon. Een jaar om mijn zoektocht voort te zetten naar een nieuwe zingeving/opleiding/beroep.

Langzaam werd ik een slaaf van de tijd

Ook tijdens dit bezinningsjaar voel ik een bepaalde tijdsdruk, want op 35 jarige leeftijd een carrière switch… Wellicht een 4 jarige opleiding en daarna een master van 2 jaar…  al deze waardevolle tijd voor een andere titel. Een bedrijf 12 jaar runnen, evenementen organiseren en daarnaast honderden kinderen gecoacht op lichamelijk en mentaal vlak. Werkervaring genoeg, helaas is dit vaak niet voldoende. De tijd dringt om een  keuze te maken…

De fascinatie voor de ontwikkeling van de mens, vooral in de eerste 6 levensjaren, werd groter en groter.  Toen ik 5 jaar geleden voor het eerst las dat het babybrein ‘zelf’ verbindingen maakt waardoor een baby ineens van het ene op het andere moment iets kan. Daar was ik zó van onder de indruk dat ik er meer over wilde weten. Ik had tenslotte een levend voorbeeld in huis. Mijn dochter sprong van de ene verbinding naar de andere verbinding en ontwikkelde zich rap. Wij dachten dat dit vooral te maken had met het aanbieden van mogelijkheden als ouder; het voorleven. We deden voor, lieten haar zelf ontdekken, zelf eten. Haar grove en fijne motoriek, inzicht en zelfvertrouwen groeiden.

De tijd dringt om een waardevolle keuze te maken…

Mijn twijfel tussen ecologische pedagogiek en (kinder)psychologie ontstond. In de afgelopen 3 jaar bleef ik informatie rondom de ontwikkelingen van het jonge kind verslinden, waardoor ik uiteindelijk toch de stap durfde te zetten; ontwikkelingspsychologie.

Zo gezegd zo gedaan…  Na het afronden hiervan, snakte ik naar een nieuwe uitdaging. Mijn interesse was verplaatst naar het brein; creativiteit, oordelen, kracht van taal,  zelfvertrouwen, overtuigingen, anders denken, anders voelen, beelddenken, mindset, motivatie, wat gebeurt daar bovenin allemaal?!

Blijkt er gewoon een opleiding te zijn ‘Talentbegeleider voor het cognitief getalenteerde kind’ waar al deze onderwerpen aan bod komen. Zo krijgt mijn waardevolle tijd nu ook een plekje bij NOVILO.

Ik heb er zin in! 🙂

Liefs,
Jelske

Zolukkie_jelske_mandala

 

 

Ook leuk:
Hoe simpel kan fantasie zijn
Mama worden. Een roze wolk of niet?
Een te kort tongriempje. Wat nu?

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

Een te kort tongriempje?

Eindelijk zie ik je ieniemienie snoetje, je oogjes gaan open en richten zich op het geluid van mijn liefkozende woordjes. Na onze lange reis van 42 weken kunnen we elkaar eindelijk horen, voelen, bekijken, besnuffelen en gaan beleven.

Prachtig zoals de natuur werkt. Zoals je naakt en glibberig op mijn buik ligt, bijna hulpeloos. Daarentegen heb je een doel. Heel langzaam wurm (van kruipen is absoluut geen sprake) jij je richting jouw foodfactory.

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Dankjewel voor je bezoek!

Laat je mailadres a.u.b. achter en ik stuur je de laatste updates.
Liefs Jelske