Category

Mama maakt mee

Category

Waardevolle keuzes, geen slaaf meer van de tijd!

Tijd is kostbaar. Maar wat is kostbaar?
Voor mij betekent kostbaar; waardevol.  Je hebt er altijd TE WEINIG van. Tijd kan je maar één keer spenderen. Vroeger was tijd er gewoon. Die tijd gaf een bepaalde grens aan. Zo laat ga je naar school of je werk, zo laat ben je terug, op die datum is een deadline enz. De drukte binnen de organisatie van mijn bedrijf zorgde ervoor dat er te weinig minuten in een uur zaten en te weinig uren in een dag. Langzaam werd ik een slaaf van de tijd.

Tijdsdruk beperkte mijn waardevolle (keuze)vrijheid, wat juist zorgde voor autonomie. De kracht die ervoor zorgde dat ik mijzelf kon blijven. Na de verkoop van mijn bedrijf, besloot ik een jaar thuis te blijven, ruimte voor mijzelf, mijn dochter en pasgeboren zoon. Een jaar om mijn zoektocht voort te zetten naar een nieuwe zingeving/opleiding/beroep.

Langzaam werd ik een slaaf van de tijd

Ook tijdens dit bezinningsjaar voel ik een bepaalde tijdsdruk, want op 35 jarige leeftijd een carrière switch… Wellicht een 4 jarige opleiding en daarna een master van 2 jaar…  al deze waardevolle tijd voor een andere titel. Een bedrijf 12 jaar runnen, evenementen organiseren en daarnaast honderden kinderen gecoacht op lichamelijk en mentaal vlak. Werkervaring genoeg, helaas is dit vaak niet voldoende. De tijd dringt om een  keuze te maken…

De fascinatie voor de ontwikkeling van de mens, vooral in de eerste 6 levensjaren, werd groter en groter.  Toen ik 5 jaar geleden voor het eerst las dat het babybrein ‘zelf’ verbindingen maakt waardoor een baby ineens van het ene op het andere moment iets kan. Daar was ik zó van onder de indruk dat ik er meer over wilde weten. Ik had tenslotte een levend voorbeeld in huis. Mijn dochter sprong van de ene verbinding naar de andere verbinding en ontwikkelde zich rap. Wij dachten dat dit vooral te maken had met het aanbieden van mogelijkheden als ouder; het voorleven. We deden voor, lieten haar zelf ontdekken, zelf eten. Haar grove en fijne motoriek, inzicht en zelfvertrouwen groeiden.

De tijd dringt om een waardevolle keuze te maken…

Mijn twijfel tussen ecologische pedagogiek en (kinder)psychologie ontstond. In de afgelopen 3 jaar bleef ik informatie rondom de ontwikkelingen van het jonge kind verslinden, waardoor ik uiteindelijk toch de stap durfde te zetten; ontwikkelingspsychologie.

Zo gezegd zo gedaan…  Na het afronden hiervan, snakte ik naar een nieuwe uitdaging. Mijn interesse was verplaatst naar het brein; creativiteit, oordelen, kracht van taal,  zelfvertrouwen, overtuigingen, anders denken, anders voelen, beelddenken, mindset, motivatie, wat gebeurt daar bovenin allemaal?!

Blijkt er gewoon een opleiding te zijn ‘Talentbegeleider voor het cognitief getalenteerde kind’ waar al deze onderwerpen aan bod komen. Zo krijgt mijn waardevolle tijd nu ook een plekje bij NOVILO.

Ik heb er zin in! 🙂

Liefs,
Jelske

Zolukkie_jelske_mandala

 

 

Ook leuk:
Hoe simpel kan fantasie zijn
Mama worden. Een roze wolk of niet?
Een te kort tongriempje. Wat nu?

Amsterdam Fashion Week 2018 ik was erbij als gastblogger

Een hele week lang heb ik mij druk gemaakt over welke outfit ik aan zou trekken naar de Lidl Fashion Show in Amsterdam. Rekening houdend met mijn onzekerheden, mijn heupartrose (helaas voor mij geen pumps) en mijn eventueel gespannen boobies (nog steeds borstvoeding gevend en er op uit zonder kolf, want die paste niet in mijn gematchte tas 😉 ) is een hele weektaak, in mijn hoofd dan. Maar waarom maakte ik mij zo druk?

Blijkbaar heb ik een beeld in mijn hoofd van de Amsterdam Fashion Week waarin ik niet aan de richtlijnen voldoe?!

Een te kort tongriempje?

Eindelijk zie ik je ieniemienie snoetje, je oogjes gaan open en richten zich op het geluid van mijn liefkozende woordjes. Na onze lange reis van 42 weken kunnen we elkaar eindelijk horen, voelen, bekijken, besnuffelen en gaan beleven.

Prachtig zoals de natuur werkt. Zoals je naakt en glibberig op mijn buik ligt, bijna hulpeloos. Daarentegen heb je een doel. Heel langzaam wurm (van kruipen is absoluut geen sprake) jij je richting jouw foodfactory.

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Borstvoeding – Lipbandje en tongriempje klieven ja of nee?

Oorverdovend gekrijs, terwijl ik mijn pasgeboren zoontje vasthoud. Alleen zijn handjes. Zijn hoofdje zit geklemd tussen de handen van een assistente. Een andere assistente houdt zijn lipje omhoog, om zijn lipbandje vrij te houden. De parodontoloog  heeft een ieniemienie laserapparaatje voor een ieniemienie jongetje.

“Het voelt alsof hij zich verbrand en duurt gemiddeld maar 30 sec”. Máár dertig seconden, weet je hoelang deze dertig seconden duren als je navelstreng nog maar net doorgeknipt is en je bewust jouw kindje pijn laat lijden?! Wanneer weet je of je de juiste beslissing maakt…