Mama worden, wat een bijzondere gebeurtenis! Tijdens mijn 1e zwangerschap stond ik versteld van het nieuwe leven in mijn buik. Vol verwondering las ik het liefste elke minuut van de dag welke ontwikkelingen ons kleine meisje doormaakte in mijn babyfabriekje. Nadenkend dat jijzelf ook zo’n traject hebt afgelegd, geeft tot op vandaag een onwerkelijk idee. Elke week had mijn babyfabriek weer iets extra’s aan onze kleine Hieper geproduceerd. Zo realiseerde ik me elke keer opnieuw hoe enorm levenskrachtig wij vrouwen zijn! Dat lezen gaf me weer nieuwe kracht na iedere ochtend opnieuw kotsend wakker te zijn geworden én het gevoel van de levenskrachtige vrouw ver, heel ver te zoeken was.

Iedere ochtend vervloekte ik alle mannen weer tot mijn verse witte boterhammen met pindakaas arriveerden! Een roze wolk?! Waar? Niet boven mijn hoofd in ieder geval! En al zeker niet in de ochtend voor 9 maanden lang!

Te druk? Nee joh!

En dan zag ik daar weer van die vrolijke moeders rond waggelen met hun dikke buiken, op zoek naar leuke babyspulletjes. Mijn zwangerschap bestond uit 8 maanden lang 25-30u in de week dansles geven met daarnaast het runnen van de dansschool, hier en daar nog een extra projectje erbij… en oh ja… voorbereiden op een baby, spulletjes kopen, een zwangerschapscursus, een babykamer creëren. Dat pakken we er ook nog even bij.

Twee weken voor de bevalling besloot ik toch maar te stoppen met de laatste danslessen te geven, zodat ik nog ongeveer 3 tot 4 weken tot de uitgerekende datum voor mijzelf had. Niet denkend aan de vaak stressvolle kerstdagen en oud&nieuw die daarin begrepen zaten. Daarnaast besloot onze kleine en toen al eigenwijze hieper een weekje eerder ter wereld te komen om het nieuwe jaar in te luiden voor al het prachtige vuurwerk!

De magie van mama worden

Een prachtig klein meisje met alles er op en er aan! Zo uit mijn babyfabriekje die weer gemaakt is door mijn moeder. Wouw… wat is de natuur prachtig en bijzonder. Net als de magie van het ouderschap.

“Tussen de borstvoedingen door hing ik aan de telefoon om alles terug in het gareel te krijgen.”

Eindelijk was ik op de roze wolk beland en al snel werd ik er vanaf getrokken toen 1 dag na mijn bevalling de telefoon ging van dansschool met wat akkefietjes. Tussen de borstvoedingen door hing ik aan de telefoon om alles terug in het gareel te krijgen.  Om vervolgens in ongewenste bevallingsverhalen te vallen van anderen, zonder dat ik in geuren en kleuren heb kunnen vertellen hoe mijn bevalling was verlopen. Ik hield mijn mond, aangezien ik me schuldig voelde om te moeten zeggen hoe geweldig snel mijn bevalling was verlopen, zonder pijnstilling  en toegetakelde lichaamsdelen en binnen 7 uurtjes. Zij zullen wel iets te verwerken hebben, was mijn gedachte.

(Nu begrijp ik waarom sommige moeders deze behoefte hebben, zij zijn zelf ook nauwelijks aan het woord gekomen na hun bevalling. Toch zal ik mijn bevallingsverhalen alleen op verzoek vertellen en dan ook in alle geuren en kleuren die ik me kan herinneren 🙂 )

Lieve adviezen

De kraamtijd (op het akkefietje binnen de dansschool na) en de 5 weken daarna, waren fijn, bijzonder, mooi en vooral heel intens! Soms verlang ik nog wel eens terug na deze tijd. Maar na 6 roze weken, werd het wat lastiger. Ons meisje viel moeilijk tot niet in slaap. Ze huilde de hele dag voor ongeveer 1 week lang… super pittig.  Uit onze omgeving kregen we veel ongevraagde adviezen die tegen ons gevoel in gingen. De ergste was van het consultatiebureau. We moesten haar laten huilen zodat ze in slaap zou vallen, dit mocht best 10 minuten duren. Dit ging zo tegen ons gevoel in, want Marc en ik hebben het vaak over huilstrategieën gehad tijdens mijn zwangerschap met de conclusie een baby huilt niet voor niets, de natuur heeft dit vast en zeker niet voor niets bepaald.

“We moesten haar laten huilen zodat ze in slaap zou vallen”

Na zo’n heftige slapeloze week ben je wanhopig en ben je tot alles in staat. Na een ½ dag het huilprotocol toegepast te hebben, kregen we beiden buikpijn en stopten acuut, want het voelde als het afstoten van je eigen kindje. We hebben alle adviezen losgelaten en gingen voor liefde. (Check dit artikel over liefde boven voeding) à link https://kiind.nl/liefde-is-belangrijker-dan-voeding/

Adviezen of je hart volgen

We hebben haar geknuffeld en geknuffeld en geknuffeld. Uren achter elkaar, geen eigen bedje, geen box, geen wipstoeltje, alleen maar vasthouden en geruststellen. Liefde, geborgenheid en  de BOOB. Volg jij je hoofd of het ritme van je hart?

“Te veel liefde geven is onmogelijk! Dus ga ervoor.”

Vanaf dat moment zijn we onze dame gaan observeren, kijken en luisteren naar haar. Hierop probeerde wij te anticiperen vanuit ons hart. Binnen 24u was ze weer tot zichzelf gekomen. Daar was ons natuurlijke ouderschap ontwaakt! Te veel liefde geven is onmogelijk! Dus ga ervoor.

Mama is ook een mens

Mama worden is bijzonder in vele opzichten, maar ook enorm pittig! Ik had een pittige zwangerschap achter de rug, te weinig rust genomen op het einde en daarnaast is een bevalling ondanks dat deze heel mooi en goed ging bij mij, (liever een bevalling dan 9 maanden zwanger zijn) heftig om mee te maken voor je lichaam, maar ook zeker voor je geest. Daarnaast had ik nul komma nul ervaring met baby’s en wat daar allemaal bij komt kijken.  Ook wilde mijn omgeving er natuurlijk zo vaak mogelijk bij betrokken zijn (eerste kleinkind en nichtje), waardoor ik mijzelf regelmatig verloor tussen de razende hormonen! Niet te vergeten dat daarnaast er ook om de zoveel uur een lieve kleine dame aan je borst lurkt, niet te spreken over de regeldagen waarin je twijfelt van wie die borst nou eigenlijk is?!

Mama is ook een mens. Die het een en ander te verwerken heeft tussen alle dagelijkse taken door. Dus mama’s dwing jezelf niet een Supermama te willen zijn, dit is een verzonnen persoon. Ze hebben Supermama verzonnen omdat deze juist niet bestaat! En al zeker niet in de perfecte vorm die ik graag wilde aannemen. En waarom zou ik dat wel willen?

Natuurlijk zijn er roze momenten, waarbij ik mezelf die cape met S erop toe-eigende. Maar ook die dikke onweersbuien, met kleine orkanen zijn er.  Ook dit kunnen mooie en grappige momenten zijn, het hangt er helemaal van af hoe ik er tegen aankijk en in welk humeur ik ben. Is dit erg? NEE, want ook wij, mama’s, zijn mensen 🙂

Durf jezelf ruimte te geven

Mama worden is heftig! Dus mama’s laat dat pact nou eens los en durf je gevoelens te uiten als het even NIET gaat, of als je gewoon even jezelf wil zijn en ruimte nodig hebt. Die mama-antennes staan 24/7 aan, zelfs als je kindje niet in de buurt is.

“Natuurlijk vinden ze dit niet leuk, zij willen elke minuut meemaken”

Geef jezelf de ruimte om er even uit te gaan, zonder kindje(s) en partner. Of zeg tegen je omgeving dat het even teveel is en dat je ruimte wil voor je gezin. Natuurlijk vinden ze dit niet leuk, zij willen elke minuut meemaken. Maar dan hadden ze zelf nog maar wat kinderen moeten maken 😉 Begrip krijgen is zo fijn!

Ook ik wilde dit in het begin absoluut niet, de confrontatie aan gaan met mijn omgeving (ik vond het zo moeilijk, maar realiseerde me ook, dat als ik niet sterk en lief was voor mezelf, door keuzes te maken, ik mijn dochter het verkeerde voorbeeld zou geven) Later kwam het besef dat ik mezelf echt moest opladen! Drukke baan, een zwangerschap, maar 10 dagen zwangerschapsverlof vóór mijn bevalling, een bevalling, een klein baby’tje, bezoek, adviezen. Alles was gewijzigd.  Zelfs de relatie met Marc was (even) veranderd! Hoe kon ik van mezelf eisen dit binnen enkele weken onder controle  te krijgen of verwerkt te hebben? Ik moest liever zijn voor mijzelf! Nu begreep ik ook ineens het woord ‘ontzwangeren’. (hierover had ik tijdens de zwangerschap niet veel gelezen en dacht dat het niet zo belangrijk was en vanzelf ging, net als de zwangerschap… Hmmm… daar komt waarschijnlijk ook nog wel een blog over)

Jelske-Tijd

Op langer termijn was ik heel blij dat ik af en toe wat tijd nam voor mezelf, dit had ik enorm nodig.  Jelske-Tijd noem ik het. (Een inspirerende  en bijzondere vriendin heeft deze woordsamenstelling gebruikt en ik besloot hier een vervolg aan te geven.) Soms hoefde ik het alleen uit te spreken tegen mijn omgeving en soms voelde dit als een gevecht met mezelf. Ik voelde mij tenslotte de belangrijkste persoon in het leven van mijn dochtertje. Toch gaf ik hier aan toe om mezelf ook de ruimte te geven om mijzelf zo af en toe op te laden.  En elke keer als ik wat voor mezelf kon doen ‘alléén’, dan voelde ik daarna nog meer liefde en begrip voor mijn kindje en partner!

Mama worden is het mooiste wat er is en zorgt tegelijkertijd ook voor de grootste impact op je leven.

Hoe ervaar jij dat?

Liefs Jelske

Wil je weten wie deze prachtige foto heeft gemaakt?! Dat is een bijzonder persoon: Bram van Densen. Naast deze prachtige foto’s, is hij ook verantwoordelijk voor onze sprookjesachtige huwelijksfoto’s!

Author

Write A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.