We zijn net klaar met avondeten en onze dame is alweer druk bezig aan haar knutseltafel. Marc en ik kletsen over de gebeurtenissen van de dag. Het wordt steeds ietsje stiller aan mijn rechterkant (daar staat deze creatieve knutseltafel) en onze aandacht is getrokken. We kletsen door maar kijken aandachtig wat ons meisje aan het ontdekken is. Ze is inmiddels onder haar creatieve tafelblad gekropen en kijkt af en toe naar ons, alsof we haar niet mogen betrappen op iets. (Ooit komt er een tijd dat ze beseft dat ze onder de tafel en achter haar stoeltje nog steeds in ons zicht is…)

Aan haar blik is te zien dat ze zelf donders goed weet dat deze ontdekking niet helemaal in de haak is.  Wij kijken nog even toe, want wat ze precies aan het doen is, is ons nog niet geheel duidelijk. Ondertussen kletsen Marc en ik door in de hoop dat ze zelf de keuze zou maken om te vertellen wat ze aan het doen was of om onder haar tafel uit te kruipen en alles terug te leggen. En ja… natuurlijk wisten wij ook dat dit laatste een onmogelijke verwachting was 😉

Ontdekken

Marc en ik houden op met praten en kijken richting de met spanning geladen knutseltafel. Ze kijkt naar ons en beweegt haar handen vol met stiften en andere spullen richting haar rug. Wij kijken vragend toe, ze voelt zich een beetje betrapt maar heeft nog niet besloten hoe ze zich uit deze situatie moest werken…

Alsof ze nog steeds geen goede strategie had bepaald en zo wat tijd kon rekken.

Ik maak het haar (denk ik) makkelijker (of in ieder geval mijzelf) door te vragen, was je aan het kleuren onder de tafel? Waarop ze wat klungelig en langzaam onder de tafel probeert uit te kruipen met haar handen nog steeds vol met spulletjes op haar rug. Alsof ze nog steeds geen goede strategie had bepaald en zo wat tijd kon rekken.

Dan kijkt ze ons aan en loopt vastbesloten naar ons toe en zegt: “Mam, ik vond dit er zo saai uitzien en wilde hem alleen maar mooier maken.” En ze laat een wit plastic poppenflesje zien, waar vele gekleurde stiftstreken op achtergelaten zijn. Marc kijkt mij aan met de vraag; Ja mama, hoe ga JIJ reageren op deze vraag?!

Deja vu

In mijn blog ‘Hebben kinderen recht op begrip’ beschreef ik namelijk een in mijn ogen onschuldig creatief moment uit mijn kindertijd.

Ik was 4 jaar en zat in de kleuterklas. Een grote school, er gebeurde veel en dat vond ik leuk maar tegelijkertijd ook spannend en overweldigend. Ik was ook toen al enorm in de ban van kleur, verf, stiften en ander materiaal waarmee je dingen kon versieren en vrolijker kon maken. Op een dag pakte ik de kleurtjes en begon aan een super saaie, witte, papieren meetlat die in de klas hing. Er stonden vormpjes en plaatjes op. Allemaal in het zwart wit.

…totdat de juf plotseling bij mij stond en mij de wind van voren gaf.

Ik kleurde deze prachtig binnen de lijntjes in met de mooiste kleuren, totdat de juf plotseling bij mij stond en mij de wind van voren gaf. Dit was absoluut niet acceptabel en ik mocht niet zomaar ergens op tekenen. Ik eindigde met straf in de hoek. En ze eindigde haar tirade met: “Dat ik er maar eens goed over na moest denken, wat ik had gedaan”. Dat gevoel herinner ik me nog als gister… Vernederd en vooral onbegrepen.

Een flinke deuk in mijn creativiteit

Het ergste was dat ik niet begreep wat ik fout deed want ik wilde deze supersaaie zwart witte meetlat alleen maar opvrolijken. Puur zodat deze er niet meer zo saai bij hing in de klas. Alles had een kleur in de kleuterklas, we kregen altijd kleurplaten die er hetzelfde uitzagen, zwart wit, en die mocht ik wel inkleuren… waarom deze niet? Ik dacht er vanuit mijn perspectief over na met het brein van een 4-jarige, zoals de juf vroeg, maar dit zullen niet de gedachten zijn geweest die de juf voor ogen had. 😉

In deze situatie was er geen enkel begrip vanuit de juf richting mij en ik mocht niet aangeven waarom ik het deed. Hierdoor was ik bang geworden voor mijn creativiteit en het zien van mogelijkheden, omdat ik ‘de hoek’ echt als verschrikkelijk heb ervaren en dacht dat ik iets gruwelijk fout had gedaan. Blijkbaar had ik iets fout gedaan maar begreep er totaal niets van. In mijn ogen heeft deze aanpak van de juf dus averechts gewerkt. (Hier lees je de volledige blog van ‘Hebben kinderen recht op begrip’)

Straffen of begrip tonen

Dus ja, Marc zijn ogen bleven mij vragend aankijken. Begrip, begrip, begrip, begrip en begrip, was het sleutelwoord in mijn gedachten. Oké daar gaan we.

Ik kijk aandachtig naar de kleurrijke creaties op het witte plastic poppenflesje en van binnen voel ik liefde, plezier en een mega grote lach opborrelen. Want dit is ‘De Spiegel’ waar onze ouders het wel eens over hebben… Een warm gevoel van begrip speelt op voor deze leuke ontdekking van mijn dochter, en tegelijkertijd voel ik veel trots.

Ontdekken-poppenflesje-kleuren
Prachtig resultaat

“Wat een boel kleuren heb je gebruikt”, besluit ik te zeggen. Waarop ze mij aankijkt, een beetje beteuterd, wetende dat ze iets deed wat eigenlijk niet de bedoeling was. En herhaalt nog een keer, ’ik vond hem er zoooo saai uitzien…’ ‘Dat begrijp ik meisje, hij was helemaal wit. Deze kleuren zijn inderdaad een stuk minder saai.’ Ik ga verder met de poging: ”Zullen we op papier verder gaan en dan een label maken die we er omheen kunnen plakken? Nu veeg je zo alle kleuren eraf en zitten jouw handen en jouw jurk onder de stiften.“

Weer start ik mijn zin, dat begrijp ik ook. Dit is natuurlijk veel leuker.

Hopend dat ze mijn aanbod zou accepteren, maar tevergeefs. ‘Nee, dat vind ik niet leuk.’ Weer start ik mijn zin, dat begrijp ik ook. Dit is natuurlijk veel leuker. Zie je dat de stift niet blijft zitten op dit plastic en dan komen je handen, kleren en andere spullen onder de stift te zitten, daarvoor is papier gemaakt. Op papier mag je zoveel kleuren als je wilt.

Mogelijkheden bieden

Regelmatig laten we haar kennis maken met een ‘ongewone’ en ‘legale’ ondergrond om te kleuren, verven of knutselen, zodat ze haar ontdekkingen wel voort kan zetten. Tegelijkertijd leert ze ook dat dit niet altijd overal zomaar kan. Negen van de tien keer vraagt ze dan ook van te voren of ze ergens op mag tekenen. Haha… dit was dus die ene keer dat ze het niet vroeg.

Ze laat haar zelf ingekleurde poppenflesje vervolgens op tafel liggen,  loopt met een soort van acceptatie terug naar haar knutseltafel en besluit iets anders te gaan doen.

 

Liefs,
Jelske

Author

Write A Comment