Ik werd wakker en besefte me dat ik vandaag toch echt een test moest gaan doen.  Zwanger of niet zwanger?! Morgen had ik namelijk een enorm leuke Surprise Party voor een bijzonder vriendinnetje op de planning staan. En ik wist zeker dat daar bubbels zouden gaan vloeien. Een gelegenheid waar ik me erg op verheugde!

Maar eerst die test. Aangezien Marc en ik elkaar deze hele week bijna niet zagen vanwege ons werk, besloot ik dit keer de zwangerschapstest in het geheim te doen. Met ons dochtertje hebben we de test samen gedaan. Althans… samen gewacht 😉 Ik wilde het vandaag echt weten i.v.m. het feestje morgen. Zwanger zijn en bubbels is geen goede combinatie, dus… daar gaan we.

Schuldgevoelens

Ik pak het pakketje uit en probeer op het stripje te mikken… Ik wacht… en wacht… en wacht nog langer. Tot ik besef of dit eigenlijk wel een goede keuze is om deze test alleen te doen. Ik zou Marc vanavond niet zien en morgen ook niet, pas NA het feestje. Enneh… dit is natuurlijk niet een kleinigheidje om voor je te houden. Gelukkig hebben we zaterdag een date samen als we naar de Harry Potter Expo gaan en shoppen in Den Bosch. Én dan kon ik Marc misschien verrassen, want even vlug tussen neus en lippen door vertellen van zo iets groots als zwanger zijn, wil ik natuurlijk niet. Zeker niet in deze chaotische week.

Ik besluit toch de test even links te laten liggen, want daar stond een rijtje ‘gedachten’ te wachten; wat als ik meteen zwanger ben? Hoe zal de uitwerking zijn op mijn heup? De uitgerekende periode is precies de periode dat onze dame naar school gaat. Hoe gaat we dat dan allemaal doen? Wordt dit niet te heftig voor haar? Wat als ik weer 9 maanden ziek ben? Plus nog 110 andere vragen!

“…ik twijfelde aan alles en heb een uur gedwaald door huis.”

Mijn schuldgevoel werd groter en groter naar ons meisje… ik twijfelde aan alles en heb een uur gedwaald door huis. Toen kwam de gedachten; wat als ik niet zwanger ben? Ik voelde me meteen teleurgesteld. Nu lijkt het door al mijn vragen alsof een 2e kindje niet op de planning stond, maar dat is wel degelijk zo. Na overleg met de orthopeed, fysio en vele gesprekken samen besloten we om voor een 2e kindje te gaan. Maar dat ik zo snel een test zou moeten doen had ik niet verwacht. Ik denk dat ik nog wat tijd nodig heb om het te realiseren.

Voor- en nadelen

Er spoken constant allerlei vragen door mijn hoofd, net als bij het eerste kindje. Wanneer weet ik of ik klaar ben voor een kindje? Hoe weet ik of dit de juiste tijd is om zwanger te raken? Dit is een keuze voor de rest van je leven?! Dit geldt ook zeker of misschien nog wel meer voor een 2e kindje. Er zit straks 4 jaar tussen de kindjes in. Spelen ze dan wel samen? Wordt onze 1e jaloers? Is het 2e kindje wel gezond? Wat als deze meer zorg nodig heeft? Komt onze 1e dan niets te kort? We hebben het heerlijk met zijn 3-tjes, waarom moet er perse iemand bij? Zou dit dan toch het gevoel zijn dat je onbewust weet dat je er klaar voor bent?

“En deze onzekerheid, binnen de zekerheid die ik nu heb, vind ik het meest spannende.”

Maar er zitten natuurlijk ook veel voordelen aan 4 jaar leeftijdsverschil. De 1e heeft alle aandacht gehad voordat ze naar school gaat. Daarna behoudt ze haar eigen leventje en hoeft niet zoveel tijd af te geven aan de baby. Ze is al heel zelfstandig, dus als ik weer zo misselijk ben tijdens de zwangerschap dan kan ik in ieder geval met haar communiceren.  Ze heeft een speelmaatje op den duur.  En daarnaast is er ook alle aandacht voor de 2e tot onze dame uit school komt. En wanneer de oudste uit school komt heb ik weer alle aandacht voor haar, tenminste  ik hoop dat de baby dit toelaat!

Ik kan natuurlijk de allermooiste en de meest negatieve scenario’s bedenken, maar dit valt helaas niet te plannen! Je kindje(s) bepalen. Waardoor komen al deze vragen in mij op? Deze onzekerheid, binnen de zekerheid die ik nu heb, vind ik het meest spannende. Ons leven is eindelijk weer een beetje rustig en dan wijzigt er weer ontzettend veel. Leuk maar spannend!

De spanning  die ik nu voelde werd er niet minder van naarmate er meer gedachten door mijn hoofd spookten. Ik besluit, dit is geen doen, ik ga nu kijken of ik zwanger ben!

Zwanger of niet zwanger…

Ik loop nog steeds aarzelend de badkamer in en kijk… positief! Jippie! Ik ben zwanger van ons 2e kindje! Maar tegelijkertijd ‘o.m.g, ik ben zwanger’! Daar gingen de bubbels… Het was een van de langste donderdagen ooit. Ik dwaalde de hele dag af van mijn werk en kon me niet meer concentreren! Ik was super blij, maar ik kon het natuurlijk nog niet delen. En tegelijkertijd was ik ook angstig over alle onzekerheden. Van site naar site doorzocht ik informatie over 2e kindje en maakte mijzelf nog gekker. Dit had ik allemaal kunnen voorkomen door de test samen met Marc te doen, haha. Nog maar 2 dagen wachten…

“O.m.g, er zit een baby in mijn buik”

Vrijdagochtend moest Marc weer vroeg de deur uit en ik dacht alleen maar toen hij mij een kus gaf “Je wordt opnieuw papa!” Hij vertrekt de deur uit en ik denk wéér: “O.m.g., er zit een baby in mijn buik”, dit keer met een grote lach op mijn gezicht. Onze dame komt binnen gerend en ik wilde bijna hardop zeggen: “En jij wordt een grote zus!” Gelukkig kon ik deze woorden nog net binnen mijn mond houden.

Ook deze dag bracht veel, heel veel spanning met zich mee. Door de afleiding van mijn dochtertje en het idee hoe ik het tegen Marc zou vertellen was het een soort van draaglijk. Daarnaast verheugde ik mij op het feestje van vanavond, maar hoe ging ik de héérlijke bubbels subtiel afslaan?!

Feestje

Mijn geluk van de avond was dat de jarige volledig in shock was van wat haar lieve man allemaal voor haar geregeld had. Een geweldig avondje met haar dierbaarste vriendinnen, heerlijke bubbels (aan de reactie van de andere dames te zien J ) geweldig eten, cadeautjes, zoete toetjes en heel veel gezelligheid.

“…waarbij ik 80% van de tijd boven de toiletpot te vinden was tot aan mijn prachtige en snelle bevalling.”

Met allemaal vrouwen aan tafel die kinderen hebben, gingen de gesprekken natuurlijk van spannende avonturen, naar dagelijkse sleur tot aan de bevalling! Daarbij werd ik heel lief herinnerd aan mijn ellendige (eerste) zwangerschap, waarbij ik 80% van de tijd boven de toiletpot te vinden was tot aan mijn prachtige en snelle bevalling. Ik dacht alleen: “Je zou eens moeten weten dat ik op dit moment zwanger ben”.

Ondanks dat ik bij elk gerecht twijfelde of ik het mocht eten en zo onopvallend mogelijk de bubbels verplaatste, zodat deze uit het zicht kwam te staan, heb ik een erg leuke avond gehad.

Ik kwam moe en voldaan thuis. Marc begon te vertellen hoe zijn dagen waren geweest en begon daarna vragen te stellen over hoe mijn avond was geweest. Het ligt op het puntje van mijn tong, maar besluit toch dat ik het op een iets specialere manier wil vertellen, dus mijn geheimpje blijft nog 1 nachtje het geheimpje van mij en de ieniemienie baby in mijn buik.

Herkennen jullie deze gevoelens over zwanger worden?

Liefs Jelske

Author

Write A Comment