Vervolg op ‘Dood en rouw in een kinderleven…’. Ik stap in mijn auto en wil mijn auto starten… in mijn ooghoek zie ik iets op mijn dashboard liggen. Aangezien ik een spinnenradar heb die 24/7 aanstaat. Stonden ook nu al mijn antennes op scherp toen ik een onbekende vlek op een bekende plaats zag zitten. In de vluchtmodus keek ik nogmaals en herkende de contouren gelijk. De contouren van een vlinder. En nog wel mijn eigen auto-vlinder, die sinds onze bruiloft op mijn binnenspiegel geplakt zit. Hoe is deze hier terecht gekomen, want als de plak niet meer zou plakken zou deze niet met een bochtje naar links en omhoog hebben kunnen vallen… althans niet in deze wereld. Dank u wel lieve Omie en papa!

Blijkbaar hebben wij de juiste keuze gemaakt in hoe wij onze kleine dame bij dit afscheid willen betrekken. Maar wat een moeilijke job heeft een ouder als het gaat om beslissingen nemen voor je kind en die ook nog een grote impact kunnen hebben op hun toekomstige leven. Pfff… wat een verantwoordelijkheid.

De dood zorgt al enige tijd voor vragen in het kleine pientere koppie van onze dame.

Marc en ik waren het eens dat we onze dame op een of andere manier toch moesten betrekken in het afscheid van Omie. Maar hoe dan?!

Om haar de hele dag aanwezig te laten zijn, leek ons geen goed idee aangezien dit te veel van haar geduld zou vragen. Daarnaast is haar band met overgrootmoeder Omie anders dan met die van haar oma’s en opa. Wanneer een van haar oma’s of opa zou komen te overlijden, dan was de keuze een stuk makkelijker, want dan was ze er de hele dag bij geweest.

De dood zorgt al enige tijd voor vragen in het kleine pientere koppie van onze dame. Eén opa, mijn vader, is helaas voor haar geboorte al overleden. Wij betrekken hem in ons dagelijkse leven, hierdoor maakt hij toch deel uit haar leven. Ze weet wie hij is, hoe hij eruit ziet, dat hij de man van Oma L. was en ook mijn vader, maar de dood kan ze nog niet plaatsen. Waarom is hij er dan niet? Waarom is hij dood? Heeft hij ook bij oma gewoond? Waar woont hij nu dan? Kan hij mij zien? Deze vragen komen regelmatig terug in allerlei varianten. Bijzonder om te ervaren dat ze de dood en het leven echt wil begrijpen. Wij besluiten haar daarom te vertellen dat Omie dood is gegaan zonder poespas er om heen.

Zoveel vragen als ze normaal heeft, zo tevreden ze antwoord: “Oh okee, mama.” En richt zich vervolgens volledig geconcentreerd verder op het inkleuren van haar kleurplaat. En wij maken ons druk over haar verwerking naar aanleiding van het afgelopen jaar aan vragen gericht op opa D.? Dan zie je maar weer dat de dood nauwelijks te bevatten is voor een kleuter. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ze nu niet meer betrokken hoeft te worden in het proces om het in een later stadium beter te kunnen begrijpen. Ze onthoudt namelijk alles!

Zo kunnen ook wij rustig afscheid nemen…

We begrepen uit haar gedrag dat haar kleine brein nog niet in staat was om de dood en het afscheid volledig te kunnen begrijpen, waardoor we ook makkelijker de beslissing konden maken. We wilden haar wel een link met de dood meegeven zodat ze straks toch op een soort ‘aangepast aan kleuter niveau’ afscheid heeft kunnen nemen van Omie.

Tijdens de mis en de crematie, zal Omies achterkleindochter niet aanwezig zijn. Zo kunnen ook wij rustig afscheid nemen, zonder duizenden vragen te moeten beantwoorden waarom dingen gaan zoals ze gaan, want daarvan wisten we zeker dat dit ging gebeuren als ze mee was gegaan 😉

Wij besloten haar tijdens de koffietafel in onze armen te sluiten. Het gebouw dichtbij de rustplaats van opa D. Hier was ze nog nooit geweest ondanks dat ze deze bij elk bezoekje aan opa D. hier langs kwam. Daarna namen we bloemen van Omie mee naar Opa D. Wanneer ze vraagt waar Omie is, of waarom we niet meer langs gaan, kunnen we haar vertellen over het gebouw, het uitkiezen van de mooiste bloem uit Omie’s-boeket, de tocht met de bloemen naar opa D. en dat opa D. en Omie nu samen zijn. Ze vond het bijzonder en regelde de gehele bloemschikking in de kleine ruimte waar opa D. zijn urn staat…

Het teken van papa en Omie gaf ons vertrouwen in onze keuze. Wij hebben samen tranen kunnen laten vloeien. Daarna de dood en het leven verbonden met het prachtige onaffe brein van ons meisje dat de wereld nog steeds als een grote speeltuin aan mogelijkheden ziet, waarin de dood niet triest maar mooi en levend is.

Bijzonder en inspirerend, net als Omie!

Author

Write A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.