Category

Mama maakt mee

Category

Dood en rouw in een kinderleven… deel 2

Vervolg op ‘Dood en rouw in een kinderleven…’. Ik stap in mijn auto en wil mijn auto starten… in mijn ooghoek zie ik iets op mijn dashboard liggen. Aangezien ik een spinnenradar heb die 24/7 aanstaat. Stonden ook nu al mijn antennes op scherp toen ik een onbekende vlek op een bekende plaats zag zitten. In de vluchtmodus keek ik nogmaals en herkende de contouren gelijk. De contouren van een vlinder. En nog wel mijn eigen auto-vlinder, die sinds onze bruiloft op mijn binnenspiegel geplakt zit. Hoe is deze hier terecht gekomen, want als de plak niet meer zou plakken zou deze niet met een bochtje naar links en omhoog hebben kunnen vallen… althans niet in deze wereld. Dank u wel lieve Omie en papa!

Dood en rouw in een kinderleven…

Even spiekte ik om de hoek, kijkend in de keuken of daar die grote schaal stond. Elke keer maakte mijn hart een sprongetje van geluk als dit zo was. Vol verlangen wachtte ik tot het zover was… en u vroeg of ik misschien ook een beetje van uw magisch brouwsel lustte. Wanneer deze vraag weer in mij opkomt, beginnen mijn ogen te glunderen en voel ik mijn hart sneller kloppen. Tot op vandaag mis ik uw laatste en meest gewaardeerde ingrediënt; liefde.  Ik heb het recept, maar nog steeds smaakt deze nooit zo lekker als dat u hem maakte. Al jarenlang…

Jippie! Zwanger van een tweede kindje

Ik werd wakker en besefte me dat ik vandaag toch echt een test moest gaan doen.  Zwanger of niet zwanger?! Morgen had ik namelijk een enorm leuke Surprise Party voor een bijzonder vriendinnetje op de planning staan. En ik wist zeker dat daar bubbels zouden gaan vloeien. Een gelegenheid waar ik me erg op verheugde!

Maar eerst die test. Aangezien Marc en ik elkaar deze hele week bijna niet zagen vanwege ons werk, besloot ik dit keer de zwangerschapstest in het geheim te doen. Met ons dochtertje hebben we de test samen gedaan. Althans… samen gewacht 😉 Ik wilde het vandaag echt weten i.v.m. het feestje morgen. Zwanger zijn en bubbels is geen goede combinatie, dus… daar gaan we.

Hebben kinderen recht op begrip?

Begrip tonen en begrepen voelen, wat is dat een geweldig fijn gevoel! Of het nu na een emotionele inzinking is of na onenigheid op je werk. Begrip ontvangen is een cadeautje. Maar ook begrip tonen zorgt voor een ontzettend fijn gevoel. Helaas is deze eigenschap niet bij iedereen vanzelfsprekend, daarom noem ik het elke keer weer een cadeautje, want wat kan ik gefrustreerd raken als het begrip ver te zoeken is in een bepaalde situatie. Herken je dit ook?

Mama worden! Roze wolken? Of toch niet?!

Mama worden, wat een bijzondere gebeurtenis! Tijdens mijn 1e zwangerschap stond ik versteld van het nieuwe leven in mijn buik. Vol verwondering las ik het liefste elke minuut van de dag welke ontwikkelingen ons kleine meisje doormaakte in mijn babyfabriekje. Nadenkend dat jijzelf ook zo’n traject hebt afgelegd, geeft tot op vandaag een onwerkelijk idee. Elke week had mijn babyfabriek weer iets extra’s aan onze kleine Hieper geproduceerd. Zo realiseerde ik me elke keer opnieuw hoe enorm levenskrachtig wij vrouwen zijn! Dat lezen gaf me weer nieuwe kracht na iedere ochtend opnieuw kotsend wakker te zijn geworden én het gevoel van de levenskrachtige vrouw ver, heel ver te zoeken was.

Opvoeden = vóórleven

Jeuk en nog meer jeuk krijg ik van het woord ‘opvoeding’. Mijn voorkeur gaat uit naar vóórleven!
Wat betekent opvoeding? Kennis, vaardigheden, normen en waarden aan andere overbrengen? Je hoort regelmatig van die verschrikkelijke, in mijn ogen, nietszeggende uitspraken: “Dat hoort bij je opvoeding”, “Dat meisje is niet opgevoed!”, “Zo hoort het niet!”  Waarom willen wij als ouder alles zo graag bepalen voor onze kinderen?

Zo Lukkie – op zoek naar mijn geluk

Op zoek naar geluk. Dit thema komt elke dag voorbij in het leven. Op Social Media, reclames, in tijdschriften, overal om je heen. Iedereen lijkt op zoek naar dit geluk. Zo ook ik.

Vroeger, als 10 jarige (en jonger), was ik dolgelukkig, zorgeloos, ik lachte het prachtige leven tegemoet. Naarmate ik ouder werd leerde ik helaas ook de moeilijke kanten van het leven en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen. Zoals bij de meeste mensen was mijn antwoord gewijzigd in: “Ik ben ‘eigenlijk’ nog steeds ‘best wel’ gelukkig”.

“…en kon ik op de vraag: “Ben je gelukkig?”, helaas niet meer volmondig “JA” schreeuwen.”