Category

Inspiratie

Category

De darkside van thee!

Steevast elke ochtend staat mijn heerlijke dampende kopje thee te wachten op mijn slaperige ik. Voordat ik mijn eerste net iets te hete slok neem, heb ik al een volledige ochtend routine erop zitten. Iedereen zit aan tafel, klaar voor het ontbijt om vervolgens onze wegen te laten splitsen naar school en werk.

Hoe simpel kan fantasie zijn…

Nog moe van het schoolreisje gister, dwaalt ons meisje een beetje rond in huis. ‘Vragen wat ze wil doen’ heb ik in deze staat van vermoeidheid opgegeven. Ik kijk naar haar. Op de bank. Op de grond. Liggen. Zitten. Liggen. Terug op de bank. In een stoel. Op de grond. Onder de tafel. Terug op de bank. Plotseling gaat het dwalen over in onderzoeken…

Borstvoeding – Lipbandje en tongriempje klieven ja of nee?

Oorverdovend gekrijs, terwijl ik mijn pasgeboren zoontje vasthoud. Alleen zijn handjes. Zijn hoofdje zit geklemd tussen de handen van een assistente. Een andere assistente houdt zijn lipje omhoog, om zijn lipbandje vrij te houden. De parodontoloog  heeft een ieniemienie laserapparaatje voor een ieniemienie jongetje.

“Het voelt alsof hij zich verbrand en duurt gemiddeld maar 30 sec”. Máár dertig seconden, weet je hoelang deze dertig seconden duren als je navelstreng nog maar net doorgeknipt is en je bewust jouw kindje pijn laat lijden?! Wanneer weet je of je de juiste beslissing maakt…

Mijn kind luistert niet! Hoe ‘niet’ een grote rol speelt

Herken je óók de moeilijk te onderdrukken gevoelens wanneer er ergens een bordje staat ‘niet aanraken’, en je het juist zo ongelofelijk graag WEL wil aanraken? Of een bordje dat je de dieren ‘niet’ mag voeren, je toch het allerliefste een stukje van je heerlijke boterham met ze wil delen?

Het woordje ‘niet’ geeft een gevoel van ‘wel’. Heeft dit dan misschien ook te maken waarom onze kinderen moeilijk of zelfs niet luisteren?

Nieuwe dromen voor de toekomst

Toen ik 12 jaar geleden startte met de dansschool deed ik dit vanuit een gevoel. Het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Ik had vlak daarvoor een auto-ongeluk doorstaan en realiseerde mij dat het leven zomaar in eens voorbij kon zijn. Elke dag probeerde ik te bedenken wat ik met mijn toekomst wilde doen en waar ik nu ook echt gelukkig van werd. Iedere keer opnieuw voelde ik me happy, zorgeloos en vol zelfvertrouwen als ik danste.

Volg jij je hoofd? Of het ritme van je hart?

Volg jij je hoofd of je hart? Je hart is het centrum van je lijf. Het klopt in een ritme en wanneer dit ritme afwijkt geeft dit problemen. We zorgen er dan meteen met alle macht voor, dat het hart weer in het juiste ritme komt. Waarom doen we dit niet met onze dromen?

Als er obstakels op ons pad ontstaan, neemt ons hoofd ons mee langs alle ‘beste’ mogelijkheden, vaak via andermans adviezen. Terwijl het wijze stemmetje in ons hart schreeuwt om het te volgen… Waarom is het zo moeilijk om je hart te volgen?

Wanneer voel jij je gevangen als een caged bird?

Caged Bird. In mijn blog ZoLukkie beschrijf ik een gevoel van gevangenschap in eigen lichaam.  Een lichaam dat allerlei talenten bezat. Nooit heb ik een seconde gedacht dat mijn lichaam mij in de steek zou laten, zo plotseling. Natuurlijk wist ik, mede door mijn flexibele gewrichten, dat mijn danscarrière rond mijn 45e zou wijzigen,  aangezien ik dan geen 30 tot 35 uren per week meer zou kunnen draaien als danser en docent. Ik stelde mij erop in dat ik rond die leeftijd mijn leven langzaam aan zou moeten passen. Helaas, mijn talentvolle lichaam faalde…